σύγχρονοι νομάδες: η συνέχεια
…συνέχεια από το προηγούμενο.
Χθες έχασα την πτήση μου. Έφτασα στο εκδοτήριο είκοσι λεπτά πριν απογειωθεί το αεροπλάνο. «Οι πύλες έχουν κλείσει». Τρέχω στην ολυμπιακή να ακυρώσω το εισιτήριο. Μια τεράστια ουρά μπροστά από τα ταμεία. Πηγαίνω τρέχοντας μπροστά. Με σχεδόν κομμένη την ανάσα από το τρέξιμο και τον πανικό, πλησιάζω τον τύπο στην αρχή της ουράς και τον παρακαλώ να μου δώσει την σειρά του γιατί αν δεν ακύρωνα το εισιτήριο σε δέκα λεπτά θα έχανα τα λεφτά μου. «Να ρωτήσεις τους άλλους» μου λέει δείχνοντας την ουρά πίσω του. Κοίτα στιγμή που βρήκα να κάνω τις παρατηρήσεις μου για τη συμπεριφορά στις ουρές! Στην ουρά λοιπόν δεν ισχύει η ιεραρχία όπου ο αρχηγός αποφασίζει για τους υπόλοιπους. Μία είναι η λύση: δημοψήφισμα!
Τέσσερα, τρία, δύο, ένα…Πηγαίνω πάνω κάτω στην ουρά και παίζω τη δική μου παράσταση για να ξεκλέψω τον οίκτο αυτών των ανθρώπων. Τίποτα χωρίς αντάλλαγμα σε αυτή τη ζωή. Το έχω μάθει καλά αυτό. Αν θέλω να ηγηθώ της ουράς θα πρέπει να δώσω κάτι κι εγώ. Κάτι χρήσιμο για αυτούς:
«Είμαι συμβασιούχος 407. Εργαζόμενος υψηλής ειδίκευσης. Ένας εργαζόμενος αριθμός. Διδάσκω σε πανεπιστήμιο της επαρχίας. Το πανεπιστήμιο τεμαχίζει τον ήδη τεμαχισμένο μισθό μου στα δύο για να πληρώσει και άλλον διδάσκοντα. Δεν μπορώ να μείνω σε αυτήν την πόλη με αυτά τα λεφτά. Αναγκάζομαι να ταξιδεύω μία φορά τη βδομάδα για να διδάσκω τα μαθήματά μου. Όλα μου τα λεφτά πηγαίνουν στα εισιτήρια. Μου είπαν πως δε φτάνουν τα λεφτά για τη δημόσια δωρεάν παιδεία για όλους και πως κάποιοι πρέπει να πληρώσουν από την τσέπη τους. Κι αν κόπτομαι τόσο πολύ για αυτή να πληρώσω από την τσέπη μου. Πληρώνω για να κάνω τη δουλειά μου καλά. Πληρώνω για τη δημόσια δωρεάν παιδεία. Μόλις έχασα την πτήση μου. Αν δεν ακυρώσω το εισιτήριό μου τώρα θα χάσω τα λεφτά μου. Είμαι η εξαθλίωση ενός ανθρώπου. Είμαι ένας αριθμός. Συντελώ στη μείωση του ποσοστού ανεργίας. Κάνω ό,τι μπορώ…Παρακαλώ να μου δώσετε ευγενικά τη σειρά σας. Ευχαριστώ».
Παρατηρώ τον κόσμο. Κάποιοι μορφάζουν συγκαταβατικά. Κάποιοι δείχνουν αδιάφοροι. Κάποιοι άλλοι δείχνουν να δυσανασχετούν. Υπάρχουν και κάποιοι ξένοι στην ουρά. Τους βλέπω να ψάχνουν στις τσέπες τους για ψιλά. «Πρέπει να ήταν πολύ καλή η παράστασή μου» σκέφτηκα από μέσα μου και μειδίασα με μια μικρή δόση περηφάνιας. Άκουσα και κάποιον να χαχανίζει. Αλλά οι περισσότεροι βιώσαν την κάθαρσή τους μέσα από το δράμα. «Να υποθέσουμε πως έχουμε πατσίσει;» μιλάω, αυτή τη φορά δυνατά, καθαρά, σοβαρά, αποφασιστικά. Η παράσταση είχε τελειώσει. Προχωράω στο ταμείο, ακυρώνω το εισιτήριό μου και παίρνω το δρόμο της επιστροφής.
το θέατρο θα μας σώσει editor, φαίνεται η δουλειά…
Συγγνώμη , αλλά δεν κατάλαβα … Μόνο μία μέρα την εβδομάδα διδάσκεις το μάθημά σου στην Σχολή αυτού του επαρχιακού Πανεπιστημίου ; Δεν έχεις κάποια άλλη υποχρέωση ή απασχόληση εκεί ; Γιατί υπάρχουν δύο διδάσκοντες για το ίδιο πράγμα ;
Η ερώτησή μου (απορία μου), είναι απόλυτα ειλικρινής … Προσπαθώ να καταλάβω τι τρέχει στην τριτοβάθμια εκπαίδευση . Μ’ άλλα λόγια θέλω να ακούσω και την “άλλη πλευρά” ….
Είμαι μητέρα φοιτητή .
Αν θέλεις φυσικά …. μου λες .
Συγχώρεσέ μου την αδιακρισία , αλλά σαν αδιακρισία ακούγεται τώρα που το ξαναδιαβάζω .
Καλή σου μέρα .
υπάρχει σχετικό ποστ με τίτλο: συμβασιούχοι διδάσκοντες 407 που παραπέμπει σε κείμενο για την κατάχρηση του θεσμού των 407 και τις συνέπειές του στο πανεπιστήμιο. πάγια τακτική είναι η καθυστέρηση πληρωμών των διδασκόντων(από τρεις μήνες έως 2-3 χρόνια) και ο τεμαχισμός των πιστώσεων σε περισσότερους διδάσκοντες ανάλογα με τις ανάγκες του τμήματος. αυτό σημαίνει μείωση των αμοιβών (δύο ή περισσότεροι διδάσκοντες μοιράζονται έναν μισθό!), τη συρρίκνωση της σύμβασης (αναντιστοιχία της σύμβασης με τη διάρκεια του εξαμήνου!). οι συνέπειες για τη λειτουργία του πανεπιστημίου είναι τεράστιες και η εξόντωση των διδασκόντων ένα αθέατο έγκλημα. στα ΤΕΙ τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα καθώς οι συμβασιούχοι πληρώνονται με την…ώρα. το ποστ για τους 407 είναι ταξινομημένο στο flexicurity, δικαιώματα, εργασία.