μια φορά κι έναν καιρό

Νομίζετε πως λέω παραμύθια αλλά είναι αλήθεια πως κάποτε οι λίγοι αποφάσιζαν για τους πολλούς. Ακόμη και με τρόπους που για όλους φαινόταν δίκαιοι και δημοκρατικοί. Στην αρχή ήταν λίγοι αλλά ο ρόλος ήταν πολύ ελκυστικός. Έτσι, οι υποψήφιοι άρχισαν να πολλαπλασιάζονται (όλως τυχαίως ήταν όλοι άνδρες) και ο ανταγωνισμός, τους έκανε να σκαρφίζονται κάθε λογής μέσα για να κερδίσουν το πλήθος. Τάζαν λαγούς και πετραχήλια. Μετά όμως τους πανηγυρισμούς για την εκλογή οι άνθρωποι δοκίμαζαν μια τρομερή έκπληξη. Αντί γι’ αυτό που τους είχε τάξει τους πρόσφερε την αφοσίωση στο κοινό καλό. Μιλούσε για το μεγάλο, αυτό που υπερβαίνει καθέναν από μας. Το κοινό. Το κοινό καλό.

Εντάξει καταλάβαιναν πως παραήταν συστηματική η μετεκλογική άρνηση των υποσχέσεων αλλά «τι να κάνουμε» έλεγαν αφού «δεν διαλέγουμε καλύτερους». Μάθαιναν να κάνουν υπομονή. Μάθαιναν να μη τους νοιάζει. Πάνω από όλα το κοινό καλό. Μόνο που το κοινό καλό τύχαινε να είναι το καλό του τσιμέντου. Και δεν έδειχνε και τόσο καλό.

Ή τουλάχιστον δεν ήταν και τόσο κοινό. Και η πόλη γινόταν όλο και περισσότερο γκρίζα.

Ο κόσμος δεν πολυνοιαζόταν. Άλλωστε υπήρχε και η τηλεόραση. Εκεί να δεις χρώμα. Εκεί να δεις πράσινο.

Κάποιοι νοιώθανε πως κάτι δεν πάει καλά.

Αυτό θορύβησε τον εκλεγέντα φορέα του κοινού καλού. Μίλησε για μειοψηφίες. ξαναμίλησε για το κοινό καλό και παρουσίασε σε όλους τα σχέδιά του. Οι πιο πολλοί συνέχιζαν να μη νοιάζονται. Η τηλεόραση συνέχιζε να παίζει. Ώσπου μια μέρα φλόγες πετάχτηκαν από την οθόνη της τηλεόρασης.

Την άλλη μέρα χιόνισε γκρίζο χιόνι. Η πόλη πιο γκρίζα από ποτέ. Δυσφορία. Θλίψη.

 

Φλόγες συνεχίζουν να πετάγονται από την οθόνη. Κανείς δεν τολμούσε να την κλείσει. Ο κόσμος άρχισε να κουβεντιάζει. Με όποιον τρόπο ήξερε. Ώσπου έπεσε το βλέμμα τους σε μια αφίσα. Πήγαν στο ραντεβού. Ήταν κι άλλος κόσμος εκεί. Στην αρχή διστακτικός. Πλησίασαν στην πόρτα. Κάποιος έσπασε την κλειδαριά. Άρχισαν να μπαίνουν. Τα σφιγμένα πρόσωπα άρχισαν να χαλαρώνουν. Έβλεπες παντού μόνο χαμόγελα και κέφι.

Δεν ήθελαν να φύγουν. Και άρχισαν να έρχονται όλο και περισσότεροι. Κι εκεί ανάμεσα σε χαμόγελα και αγκαλιές συνειδητοποίησαν πως έτσι θέλουν να είναι οι μέρες τους. Πως μπορούσαν να αποφασίσουν και μόνοι τους για τις τύχες τους. Κι πως ένας άλλος κόσμος ήταν εφικτός. Με πράσινο. Που πάει να πει σ’ αυτή τη γλώσσα τη βουβή, χωρίς πόλεμο, χωρίς ρατσισμό, χωρίς σεξισμό, με δουλειά για όλους. Κι αποφάσισαν να ξαναπιάσουν το νήμα της ιστορίας. Και να αρχίσουν να φτιάχνουν τον καινούριο κόσμο.

Κάποιοι σταμάτησαν να ζουν καλά. Σταμάτησαν να ζουν, για την ακρίβεια.

Εμείς σίγουρα ζήσαμε καλύτερα.

 

 

 

~ από the editor στο Νοεμβρίου 29, 2007.