Μολονότι έχουν περάσει δύο αιώνες από το Διαφωτισμό, εποχή κατά την οποία ο Λόγος περί φύσης εγκαθιδρύθηκε ως κυρίαρχο παράδειγμα στη Δύση, η βιολογία αποτελεί ακόμη και σήμερα το κυριότερο μέσο σύστασης και εδραίωσης ποικίλων ιεραρχικών κατηγοριοποιήσεων και «διαφορών». Η φυσικοποίηση αυτή έχει ως αποτέλεσμα τη νομιμοποίηση κοινωνικών σχέσεων, σχέσεων εξουσίας, ως οικουμενικών, αναλλοίωτων στο χρόνο, αναπόφευκτων «βιολογικών δεδομένων». Ιδιαίτερα στην περίπτωση των σχέσεων του φύλου, παρ’ όλες τις αμφισβητήσεις της «φυσικότητας» από την κοινωνική θεωρία, η οποία παρήχθη τόσο στο χώρο των κοινωνικών επιστημών όσο και σε εκείνο των κοινωνικών κινημάτων, ο λόγος περί «φυσικών», «βιολογικών» διαφορών, στις οποίες ανάγονται κοινωνικές διαφοροποιήσεις ανάμεσα στα φύλα, φαίνεται να είναι ακόμη ισχυρός και αυτονόητος. Αυτή η πολιτισμικά αυτονόητη «φυσικότητα» του φύλου ίσως αποτελεί και τον κυριότερο λόγο για τον οποίο, όπως έχουν δείξει οι ανθρωπολόγοι και ιστορικοί, η έμφυλη διαφορά χρησιμοποιείται ως πρωταρχικός τρόπος νοηματοδότησης άλλων κοινωνικών διαφοροποιήσεων.
Category Archives: βιβλιογραφία
διορθώσεις στο βιβλίο της ιστορίας
Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς υποχωρήσεις ή οπισθοδρομήσεις, δεν υπάρχει νίκη χωρίς απώλειες, δεν υπάρχουν κατακτήσεις χωρίς στερήσεις γράφαμε στις εκθέσεις μας το σχολείο. Κι έτσι μεγαλώνοντας τα τρώμε εύκολα τα περί παράπλευρων, ασύμμετρων και λοιπών απειλών και χωρίς να χρειαστεί να πούμε κι ένα τραγούδι. Και καθώς περνούν τα χρόνια και βλέπω τον εαυτό μου να βρίσκεται συστηματικά πάντα στο δεύτερο κομμάτι της διάζευξης (αριστερά όπως διαβάζετε), στις απώλειες δηλαδή και τις στερήσεις καταλαβαίνω πως κάτι δεν πάει καλά εδώ. Και θα ήθελα να ξανακάτσω στο θρανίο και να παίξω με τα ιδεολογήματά τους που τόσα χρόνια μου φόρτωναν την ευθύνη που με έχουν αποκλείσει από την πρόοδο, τις κατακτήσεις, τις νίκες (αν εξαιρέσεις το euro και όλα αυτά που δε χρειάζεται και πολλά για να αποκτήσεις, σου αρκεί να γεννηθείς εντός των ελληνικών συνόρων από ιθαγενείς γεννήτορες και αυτόματα έχεις πρόσβαση σε δόξα, μεγαλείο και περηφάνια).
ο άτυχος γάμος του μαρξισμού με το φεμινισμό
Ο “γάμος” του μαρξισμού με το φεμινισμό έγινε έτσι όπως το εθιμικό αγγλικό δίκαιο περιγράφει το γάμο του άνδρα με τη γυναίκα: ο μαρξισμός και ο φεμινισμός γίνονται ένα, κι αυτό το ένα είναι ο μαρξισμός.
