τα παιδιά είναι το μέλλον της κοινωνίας ας φροντίσουμε να έχουν μέλλον

Σύμφωνα με στοιχεία ερευνών του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού, κάθε χρόνο στην Ελλάδα 5.000-10.000 παιδιά προσχολικής ηλικίας υφίστανται κακοποίηση ή παραμέληση από το οικογενειακό τους περιβάλλον. Όσον αφορά στο θέμα της σεξουαλικής κακοποίησης των παιδιών εντός ιδρυμάτων όπου μπορεί να διαμένουν, παρότι δεν υπάρχουν καταγεγραμμένα στοιχεία, το φαινόμενο αυτό υφίσταται. Η σεξουαλική κακοποίηση των παιδιών εντός των ιδρυμάτων συνήθως ασκείται από τα μεγαλύτερα προς τα μικρότερα παιδιά, από το προσωπικό του ιδρύματος, είτε από τρίτους που έχουν πρόσβαση στο χώρο των ιδρυμάτων και στα παιδιά που διαμένουν σε αυτά. Διαβάστε εδώ το σχετικό άρθρο από το Tvxs.

για τον εκφοβισμό στα σχολεία

Εκτός από τη σωματική και τη λεκτική βία, οφείλει κανείς να βρίσκεται σε επιφυλακή και για άλλα, πιο «υπόγεια» είδη εκφοβισμού. Το κορίτσι π.χ. που λέει στη διπλανή του: «Αν δεν μου δώσεις το τετράδιό σου να αντιγράψω τις ασκήσεις, δεν θα είμαι πια φίλη σου».«Υπάρχουν» αναφέρει η Ελεν Κάουι «κάποια πολύ ύπουλα είδη έμμεσου “bullying”.Τα βιώνουν περισσότερο τα κορίτσια, σε αντίθεση με τα αγόρια που εμπλέκονται περισσότερο σε περιστατικά σωματικής βίας. Ισως το πιο σκληρό εξ αυτών είναι όταν μια ομάδα αποφασίζει να αφήσει κάποιον “απ΄ έξω”. Αυτός που μένει εκτός ομάδας απομονώνεται και η ζωή του γίνεται κόλαση. Ειδικά το παιδί που βλέπει μέρα με τη μέρα τούς συνομηλίκους του να το αποφεύγουν και να μην τού μιλάνε μπορεί να σκεφθεί ακόμη και την αυτοκτονία». Διαβάστε εδώ για τη σχετική έρευνα.

αποκλειστική μητρότητα

Στις μέρες μας ζούμε σε μια προβληματική φάση της ανάπτυξης μας, μια οπισθοδρόμηση σε εποχές, που έχουν περάσει προ πολλού. Στα γαλλικά, ονομάζουμε αυτό το φαινόμενο “l’enfant roi,” ή «το παιδί βασιλιάς». Σύμφωνα με αυτήν την άποψη, τα συμφέροντα της μητέρας είναι σαφώς λιγότερο σημαντικά από αυτά του παιδιού, είναι δευτερεύοντα. Και αυτό με τη σειρά του, επιφέρει την ανάγκη να έχει το τέλειο παιδί. Πολλές από τις σημερινές νεαρές μητέρες πιστεύουν, ότι αν είναι να κάνουν την προσπάθεια να μείνουν σπίτι και να αφοσιωθούν πλήρως στα παιδιά τους, τα θέλουν να είναι τέλεια: τέλεια αναθρεμμένα, έξυπνα, ισορροπημένα, σε αρμονία με τη φύση. Ειλικρινά αναρωτιέμαι πως αυτό επηρεάζει τα παιδιά μακροχρόνια. Διαβάστε εδώ τη συνέντευξη που έδωσε η Ελιζαμπέτ Μπαντεντέρ στο Spiegel.

Υιοθεσίες: 3 χρόνια αναμονή

Ο πολυδιαφημισμένος νόμος του υπουργείου Δικαιοσύνης 3719/2008 υποτίθεται ότι θα έβαζε φρένο στις ψυχοφθόρες κι επώδυνες καθυστερήσεις για τα βρέφη και τους υποψήφιους γονείς, που, συνήθως, μετά από μακροχρόνιες ταλαιπωρίες και λαχτάρα ν’ αγκαλιάσουν το βιολογικό τους παιδί, καταφεύγουν στη λύση της υιοθεσίας. Υπονοείται πως η λαχτάρα της αγκαλιάς περιορίζεται στο βιολογικό παιδί. Διαβάστε εδώ ποια είναι η διαδικασία της υιοθεσίας.

η αθέατη βία: η αγάπη δεν πρέπει να πονάει

Το βιβλίο της Στεφανίας Σουλή πραγματεύεται όλα τα θέματα που αντιμετωπίζει μία γυναίκα- θύμα από την αρχή, όταν εκδηλωθεί το πρώτο περιστατικό βίας στη συντροφική της σχέση, μέχρι τη στιγμή που θα αποφασίσει να εγκαταλείψει το βίαιο σύντροφο. Επίσης, παρουσιάζεται η δυναμική και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της ενδοοικογενειακής βίας, οι επιπτώσεις της στη σωματική και ψυχική υγεία της γυναίκας και των παιδιών της, ενώ περιγράφεται ο βίαιος άντρας στο ρόλο του συζύγου και πατέρα, ο ρόλος της κοινωνίας και το υφιστάμενο νομοθετικό πλαίσιο.  Περαιτέρω οι νομικές συμβουλές, διάσπαρτες σε όλο το βιβλίο, βοηθούν τη γυναίκα να κατανοήσει αλλά και να διεκδικήσει τα δικαιώματά της. Το βιβλίο Αθέατη Βία μέσα από ένα πλήθος αντιπροσωπευτικών περιπτώσεων κακοποίησης, «δωρίζει» στην κάθε γυναίκα-θύμα ή εν δυνάμει θύμα, τη βιωματική εμπειρία της βίας. Η γυναίκα γίνεται κοινωνός ενός ανομολόγητου μυστικού το οποίο, αναπόφευκτα, οδηγεί στην αφύπνιση, τη συνειδητοποίηση και την ενδυνάμωσή της. Διαβάστε στο δρόμο της αριστεράς τη συνέντευξη της συγγραφέως. Δείτε ένα ενδιαφέρον βίντεο εδώ.

η προσωπική μας εργάτρια

Η οικιακή εργασία ωστόσο δεν είναι απλώς έμφυλη. Καθαρίστριες, οικιακό προσωπικό, βρεφοκόμοι, γηροκόμοι και αποκλειστικές νοσοκόμες, οι άνθρωποι που φροντίζουν για το νοικοκυριό ή για τους ευάλωτους και ανήμπορους στις οικογένειές μας, αποτελούνται κυρίως από μετανάστριες. Και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό ώστε να κάνουμε λόγο για καθαρά γυναικεία μεταναστευτική απασχόληση. Σχεδόν οι μισές μετανάστριες, σε ποσοστό 48,5%, απασχολούνται κυρίως ως οικιακές εργαζόμενες, και μάλιστα με αυξανόμενους ρυθμούς, σύμφωνα με τη μελέτη του ερευνητή εργασιακών σχέσεων Αποστόλη Καψάλη για τη μετανάστευση και την απασχόληση: έτσι, ενώ το 2001 απασχολούνταν στα ιδιωτικά νοικοκυριά 27.205 μετανάστριες, τέσσερα χρόνια αργότερα, το 2005, η απασχόλησή τους σε αυτόν τον τομέα είχε αυξηθεί σημαντικά κατά 60%, ή 16.340 εργαζόμενες, φτάνοντας τις 43.545 και αντιπροσωπεύοντας το 67% των εργαζομένων σε αυτόν τον τομέα. Διαβάστε το σχετικό άρθρο της Ιωάννας Σωτήρχου από την Ελευθεροτυπία εδώ.

σύμφωνο συμβίωσης

Ηδη από το 2005 το ΠΑΣΟΚ είχε δημοσιοποιήσει ένα νομοσχέδιο για το σύμφωνο συμβίωσης, το οποίο κατοχύρωνε τα δικαιώματα όλων των ζευγαριών, συμπεριλαμβανομένων των ομοερωτικών, και ρύθμιζε χωρίς διακρίσεις την ένωση ενηλίκων προσώπων. Το νομοσχέδιο κατατέθηκε με πρωτοβουλία του ίδιου του Γιώργου Παπανδρέου στη Βουλή στις 4 Νοεμβρίου 2008. Το ίδιο νομοσχέδιο το ΠΑΣΟΚ περιέλαβε το 2009 στο πρόγραμμά του ως προεκλογική δέσμευση, ενώ βρίσκεται ακόμη αναρτημένο στην ιστοσελίδα του κόμματος. Στην εισηγητική του έκθεση αναφέρεται μεταξύ των άλλων ότι «Σκοπός της παρούσας πρωτοβουλίας είναι να θέσει τέρμα στις δυσμενείς διακρίσεις και να αποκαταστήσει την ισοπολιτεία στο πεδίο των ελεύθερων ενώσεων ετερόφυλων και ομόφυλων ζευγαριών». Συνέχεια του άρθρου της ελευθεροτυπίας Πίσω-μπρος για το σύμφωνο συμβίωσης εδώ.

αλλάζει η δομή της οικογένειας στην Ευρώπη

Κάθε χρόνο στη Γαλλία ο πρόεδρος της Δημοκρατίας υποδέχεται στο προεδρικό μέγαρο στα Ηλύσια Πεδία την οικογένεια στην οποία απονέμει το Μετάλλιο της Γαλλικής Οικογένειας. Τη χρονιά που μας πέρασε το μετάλλιο απονεμήθηκε στους γονείς μιας εννεαμελούς οικογένειας που μετακόμισε πρόσφατα στο Παρίσι. Σίγουρα μία οικογένεια με επτά παιδιά δεν συναντάται καθημερινά στις σύγχρονες ευρωπαϊκές κοινωνίες και τέτοιος αριθμός μελών αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα τη στιγμή που η δομή της παραδοσιακής οικογένειας αλλάζει εξαιτίας των αλλαγών στις σχέσεις, κυρίως των γονέων, μέσα σε αυτή. Σε πρακτικούς όρους, οι αλλαγές αυτές σημαίνουν την απόφαση όλο και περισσότερων ζευγαριών να μην αποκτήσουν παιδιά ή να καθυστερήσουν την τεκνοποίηση. Για κάποιους άλλους, οι αλλαγές σημαίνουν την αποδοχή γάμων ή έστω δεσμών βίου παραπλήσιου με τον έγγαμο μεταξύ ομοφυλοφίλων. Υπάρχουν επίσης οικογένειες που διαλύονται και επανενώνονται σε πιο πολύπλοκες μορφές, όπου εμπλέκονται αδέρφια εξ αγχιστείας, συγγενείς ή ακόμη και φίλους που συμμετέχουν ενεργά στην ανάπτυξη των παιδιών και τη δημιουργία δεσμών μέσα στην οικογένεια. Όπως και να ‘χει, το σίγουρο είναι ότι οι περισσότεροι Ευρωπαίοι ενήλικες δε ζουν στα πλαίσια της παραδοσιακής οικογένειας και αυτό έχει, όπως θα δούμε, συνέπειες τόσο στην κοινωνία όσο και στην οικονομία. Διαβάστε το σχετικό άρθρο από την καθημερινή.

ρατσισμός και εκτρώσεις: πατρίς, θρησκεία, πολύτεκνη οικογένεια

Δεκαπέντε σχεδόν χρόνια μετά την ψήφιση του νόμου 1609/1986 που αποποινικοποίησε τις εκτρώσεις, το αυτονόητο δικαίωμα των γυναικών να αποφασίζουν για τη διακοπή μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης συνεχίζει να αμφισβητείται από διάφορες πλευρές. Δεν πρόκειται για κάτι αντίστοιχο με αυτό που συμβαίνει σε άλλες χώρες -κατά κύριο λόγο στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη Γαλλία-, όπου η αντίθεση στη νομιμοποίηση των εκτρώσεων παίρνει τη μορφή ακόμη και αιματηρών τρομοκρατικών επιθέσεων. Στην περίπτωση της Ελλάδας, η υπονόμευση του συγκεκριμένου δικαιώματος των γυναικών επιτυγχάνεται με ηπιότερα -και γι’ αυτό ίσως αποτελεσματικότερα- μέσα. Σχεδόν κανείς δεν διεκδικεί καθαρά την αλλαγή της σχετικής νομοθεσίας. Ένα ευρύ, ωστόσο, φάσμα λόγων συμμετέχει στην εκ των υστέρων απαξίωση των φεμινιστικών αγώνων για τη νομιμοποίηση των εκτρώσεων και συσχετίζει ρητά τις (νόμιμες) εκτρώσεις με ένα από τα μείζονα «δεινά» της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας: το περιβόητο, δηλαδή, δημογραφικό πρόβλημα και τους υποτιθέμενους κινδύνους που απειλούν τη χώρα από εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς. Τελευταία προστέθηκε και η φασίζουσα κινδυνολογία για την προϊούσα αλλοίωση της φυλετικής καθαρότητας των Ελλήνων από τον μεγάλο αριθμό παιδιών που αναμένεται να αποκτήσουν τα επόμενα χρόνια οι οικονομικοί μετανάστες: δημοσιογράφοι και εμπειρογνώμονες τρέχουν κάθε τόσο στα μαιευτήρια για να ελέγξουν τους «ανησυχητικούς» ρυθμούς με τους οποίους έρχονται στον κόσμο τα ανεπιθύμητα μη ελληνόπουλα. Διαβάστε στον ιο της Κυριακής τη σύνδεση του δημογραφικού προβλήματος και της επίθεσης στο δικαίωμα των γυναικών στη διακοπή της ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης  με το ρατσισμό.

οικογένεια δεν είναι μόνο η δική σου!

Σε μια κοινωνία που συνεχώς εξελίσσεται, είναι λογικό πως θα εμφανίζονται εναλλακτικές μορφές οικογένειας που αρχίζουν να ξεφεύγουν από το «κοινωνικά» αποδεκτό μοντέλο του γνωστού ρητού: «Το αγόρι συνάντησε το κορίτσι, μετά ήλθε ο έρωτας, έπειτα ο γάμος και μετά τα παιδιά». Μέσα σε αυτές τις εναλλακτικές μορφές οικογένειας βρίσκονται και τα ζευγάρια με συντρόφους του ίδιου φύλου. Αλλά, όπως συμβαίνει συχνά όταν η συζήτηση έρχεται στις λεσβίες και τους ομοφυλόφιλους και τα δικαιώματα τους εν γένει, ανάβουν τα αίματα όταν το επίμαχο θέμα έχει να κάνει με τα παιδιά και το κατά πόσο ένας ομοφυλόφιλος, ή ακόμα, ένα ζευγάρι από άτομα του ίδιου φύλου είναι σε θέση να μεγαλώσει παιδιά. Διαβάστε εδώ το κείμενο από το homotopia.pblogs.gr που υπογράφει η Ειρήνη Πετροπούλου.