μια φορά κι έναν καιρό

Νομίζετε πως λέω παραμύθια αλλά είναι αλήθεια πως κάποτε οι λίγοι αποφάσιζαν για τους πολλούς. Ακόμη και με τρόπους που για όλους φαινόταν δίκαιοι και δημοκρατικοί. Στην αρχή ήταν λίγοι αλλά ο ρόλος ήταν πολύ ελκυστικός. Έτσι, οι υποψήφιοι άρχισαν να πολλαπλασιάζονται (όλως τυχαίως ήταν όλοι άνδρες) και ο ανταγωνισμός, τους έκανε να σκαρφίζονται κάθε λογής μέσα για να κερδίσουν το πλήθος. Τάζαν λαγούς και πετραχήλια. Μετά όμως τους πανηγυρισμούς για την εκλογή οι άνθρωποι δοκίμαζαν μια τρομερή έκπληξη. Αντί γι’ αυτό που τους είχε τάξει τους πρόσφερε την αφοσίωση στο κοινό καλό. Μιλούσε για το μεγάλο, αυτό που υπερβαίνει καθέναν από μας. Το κοινό. Το κοινό καλό.

οικοσοσιαλιστικό μανιφέστο

Των Joel Kovel και Michael Loewy

Η ιδέα αυτού του μανιφέστου ρίχτηκε από κοινού από τον Joel Kovel και τον Michael Loewy σε ένα εργαστήριο για την οικολογία και το σοσιαλισμό που έγινε στη Βενσέν, κοντά στο Παρίσι, το Σεπτέμβρη του 2001. Όλοι μας πάσχουμε από μια χρόνια περίπτωση του παραδόξου του Γκράμσι, επειδή ζούμε σε μια εποχή της οποίας η τάξη πραγμάτων πεθαίνει (συμπαρασύροντας και τον πολιτισμό) ενώ η νέα τάξη δεν φαίνεται ικανή να γεννηθεί. Όμως, μπορεί τουλάχιστον να προαναγγελθεί. Η πιο μαύρη σκιά που πέφτει πάνω μας δεν είναι ούτε ο τρόμος ούτε η περιβαλλοντική κατάρρευση ούτε η παγκόσμια οικονομική ύφεση ή κρίση. Είναι η εσωτερικευμένη μοιρολατρία που ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει εφικτή εναλλακτική λύση στην παγκόσμια καπιταλιστική τάξη. Να γιατί θέλουμε να αρθρώσουμε ένα υπόδειγμα λόγου που αρνείται συνειδητά την παρούσα ατμόσφαιρα αγχώδους συμβιβασμού και παθητικής αποδοχής.