η προσωπική μας εργάτρια

Η οικιακή εργασία ωστόσο δεν είναι απλώς έμφυλη. Καθαρίστριες, οικιακό προσωπικό, βρεφοκόμοι, γηροκόμοι και αποκλειστικές νοσοκόμες, οι άνθρωποι που φροντίζουν για το νοικοκυριό ή για τους ευάλωτους και ανήμπορους στις οικογένειές μας, αποτελούνται κυρίως από μετανάστριες. Και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό ώστε να κάνουμε λόγο για καθαρά γυναικεία μεταναστευτική απασχόληση. Σχεδόν οι μισές μετανάστριες, σε ποσοστό 48,5%, απασχολούνται κυρίως ως οικιακές εργαζόμενες, και μάλιστα με αυξανόμενους ρυθμούς, σύμφωνα με τη μελέτη του ερευνητή εργασιακών σχέσεων Αποστόλη Καψάλη για τη μετανάστευση και την απασχόληση: έτσι, ενώ το 2001 απασχολούνταν στα ιδιωτικά νοικοκυριά 27.205 μετανάστριες, τέσσερα χρόνια αργότερα, το 2005, η απασχόλησή τους σε αυτόν τον τομέα είχε αυξηθεί σημαντικά κατά 60%, ή 16.340 εργαζόμενες, φτάνοντας τις 43.545 και αντιπροσωπεύοντας το 67% των εργαζομένων σε αυτόν τον τομέα. Διαβάστε το σχετικό άρθρο της Ιωάννας Σωτήρχου από την Ελευθεροτυπία εδώ.

ρατσισμός και εκτρώσεις: πατρίς, θρησκεία, πολύτεκνη οικογένεια

Δεκαπέντε σχεδόν χρόνια μετά την ψήφιση του νόμου 1609/1986 που αποποινικοποίησε τις εκτρώσεις, το αυτονόητο δικαίωμα των γυναικών να αποφασίζουν για τη διακοπή μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης συνεχίζει να αμφισβητείται από διάφορες πλευρές. Δεν πρόκειται για κάτι αντίστοιχο με αυτό που συμβαίνει σε άλλες χώρες -κατά κύριο λόγο στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη Γαλλία-, όπου η αντίθεση στη νομιμοποίηση των εκτρώσεων παίρνει τη μορφή ακόμη και αιματηρών τρομοκρατικών επιθέσεων. Στην περίπτωση της Ελλάδας, η υπονόμευση του συγκεκριμένου δικαιώματος των γυναικών επιτυγχάνεται με ηπιότερα -και γι’ αυτό ίσως αποτελεσματικότερα- μέσα. Σχεδόν κανείς δεν διεκδικεί καθαρά την αλλαγή της σχετικής νομοθεσίας. Ένα ευρύ, ωστόσο, φάσμα λόγων συμμετέχει στην εκ των υστέρων απαξίωση των φεμινιστικών αγώνων για τη νομιμοποίηση των εκτρώσεων και συσχετίζει ρητά τις (νόμιμες) εκτρώσεις με ένα από τα μείζονα «δεινά» της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας: το περιβόητο, δηλαδή, δημογραφικό πρόβλημα και τους υποτιθέμενους κινδύνους που απειλούν τη χώρα από εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς. Τελευταία προστέθηκε και η φασίζουσα κινδυνολογία για την προϊούσα αλλοίωση της φυλετικής καθαρότητας των Ελλήνων από τον μεγάλο αριθμό παιδιών που αναμένεται να αποκτήσουν τα επόμενα χρόνια οι οικονομικοί μετανάστες: δημοσιογράφοι και εμπειρογνώμονες τρέχουν κάθε τόσο στα μαιευτήρια για να ελέγξουν τους «ανησυχητικούς» ρυθμούς με τους οποίους έρχονται στον κόσμο τα ανεπιθύμητα μη ελληνόπουλα. Διαβάστε στον ιο της Κυριακής τη σύνδεση του δημογραφικού προβλήματος και της επίθεσης στο δικαίωμα των γυναικών στη διακοπή της ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης  με το ρατσισμό.

ανέμελη εφηβεία

Κάτι δεν πάει καλά εδώ. Το βλέπουν στο σπίτι τους. Οι γονείς τους λείπουν όλη μέρα από το σπίτι. Οι ίδιοι λείπουν όλη μέρα από το σπίτι. Σπάνια βρίσκονται όλοι μαζί. Ο καθένας στη δουλειά του, ο καθένας στον κόσμο του. Οι οικογενειακές συναντήσεις περιστρέφονται γύρω από τα άγχη και τις εκρήξεις για τις δόσεις του σπιτιού, τις δόσεις του αυτοκινήτου, του καταναλωτικού δανείου, των λογαριασμών, των φροντιστηρίων, γιατί άργησες, για τους βαθμούς σου ,για τις παρέες σου, για το τι θα κάνεις όταν τελειώσεις του σχολείο (αυτοί πληρώνουν άλλωστε).

ολοκαύτωμα

Ο «ακήρυχτος πόλεμος» στο Αιγαίο αποδεικνύεται σκληρός και ανελέητος. Περισσότερα από 120 άτομα (παράνομοι μετανάστες που επιχείρησαν να περάσουν στην Ελλάδα) έχασαν μόνο μέσα στο 2007 τη ζωή τους στα νερά του ανατολικού Αιγαίου. Από το 2005 έως και τον Αύγουστο του 2007, σε Εβρο, Χίο, Σάμο και Λέσβο, συνελήφθησαν περίπου 55.000 λαθρομετανάστες. Οι περισσότεροι στοιβάχθηκαν και απελάθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες. Η συστηματική εξολόθρευση ανθρώπων με τη σφραγίδα του κράτους και την ανοχή όλων μας. Διαβάστε τα σχετικά άρθρα στην ελευθεροτυπία. Οι λεπτομέρειες είναι σοκαριστικές.

επειδή στρατόπεδα συγκέντρωσης υπάρχουν ακόμη δίπλα μας

Το παλιό όνειρο του Αριέλ Σαρόν γίνεται πραγματικότητα: Παλαιστίνιοι σκοτώνουν Παλαιστίνιους, και το Ισραήλ μετράει τα θύματα με μεγάλη ικανοποίηση. Τα δάκρυα των Ισραηλινών ηγετών είναι κροκοδείλια και οι ισχυρισμοί τους ότι θλίβονται για τις τραγικές εξελίξεις είναι σκέτη υποκρισία. Οι αιματηρές συγκρούσεις ήταν προβλέψιμες, και η αμερικανοϊσραηλινή ευθύνη και ενεργή εμπλοκή βγάζει μάτια. Πολλοί Ισραηλινοί δημοσιογράφοι θεωρούν έμμεση την ευθύνη του Ισραήλ: «1,4 εκατομμύρια άνθρωποι κλεισμένοι σε μια μικρή περιοχή σαν την Γάζα, χωρίς καμιά δυνατότητα φυσιολογικής οικονομικής ζωής, αλλά και χωρίς τη δυνατότητα να φύγουν από εκεί, είναι καταδικασμένοι να αλληλοσκοτωθούν…σαν τα ποντίκια που είναι κλεισμένα σε ένα κουτί». Η ζωολογική εξήγηση δεν είναι μόνο τυπικά ρατσιστική, αλλά και βασισμένη σε μια υποτίμηση ολκής. Και αυτό επειδή ο ρόλος του Ισραήλ και των ΗΠΑ στις σημερινές συγκρούσεις ήταν πολύ σημαντικότερος από την απλή «δημιουργία των συνθηκών» για μια ενδοπαλαιστινιακή σύρραξη.

σκληρά αγόρια έτοιμα για όλα

«οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι δυνάμεις ειρήνης που εγγυώνται την ανεξαρτησία και την ελευθερία του λαού μας. Οι επενδύσεις στις ένοπλες δυνάμεις είναι επενδύσεις ειρήνης»

Βαγγέλης Μεϊμαράκης

«η φετινή εκπληκτική παρέλαση είναι η καλύτερη απάντηση σε αυτά τα σκουριασμένα μυαλά που δεν θέλουν τη συνέχεια του Ελληνισμού. Σε αυτούς τους ανόητους που θεωρούν ότι ο πατριωτισμός είναι και εθνικισμός»

Παναγιώτης Ψωμιάδης

«όσοι δεν ακούν την φωνή της Ελλάδος μπορούν να δουν τη δύναμη των Ενόπλων της Δυνάμεων. Όσο καλύτερα δουν τόσο καλύτερα για όλους»

Γιώργος Καρατζαφέρης

Τα ακούμε και μπορεί να γελάμε. Μιλάμε για άχρηστους γραφικούς τύπους και κυκλοφορούμε τις ρήσεις τους σαν ανέκδοτα. Η πολιτική έχει προ πολλού απαξιωθεί. Θεωρούμε πως είναι ακίνδυνα. Μέχρι να αναλογιστούμε πως επηρεάζουν τη ζωή μας: Υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες που απορροφούν μεγάλο μέρος του ΑΕΠ που θα μπορούσε να διατεθεί για καλύτερη πυροσβεστική, καλύτερη υγεία, παιδεία, ασφάλιση και δεν ωφελούν κανέναν άλλον παρά το επιχειρηματικό κεφάλαιο της Ελλάδας που έχει κατακτήσει τα Βαλκάνια. Κάπως έτσι μιλώντας συγκροτούν έναν κόσμο που είτε θα τους στηρίξει άκριτα και θα τους υποδεχθεί με τιμές ηρώων είτε θα αδιαφορήσει. Κι για αυτούς που θεωρούν πως ο πατριωτισμός δεν είναι ακίνδυνος ας κοιτάξουν τις συνεχείς ρατσιστικές επιθέσεις τον τελευταίο καιρό που γίνονται στο όνομα του πατριωτισμού.

συμβασιούχοι διδάσκοντες 407

Το διδακτικό έργο στα Α.Ε.Ι. επιτελείται πλέον σε πολύ μεγάλο βαθμό από συμβασιούχους διδάσκοντες (24% των διδασκόντων στα Α.Ε.Ι. είναι συμβασιούχοι). Η συμβολή των συμβασιούχων διδασκόντων στην υλοποίηση του προπτυχιακού προγράμματος σπουδών είναι τεράστια. Οι όροι εργασίας των συμβασιούχων διδασκόντων είναι απαράδεκτοι και τελείως μη ακαδημαϊκοί. Πέρα από τις καθυστερήσεις των πληρωμών με δυσμενείς επιπτώσεις κυρίως στην περίπτωση των συμβασιούχων στα περιφερειακά πανεπιστήμια που επωμίζονται το υψηλό κόστος μεταφοράς και διαμονής, οι πιστώσεις τεμαχίζονται και μοιράζονται σε περισσότερους διδάσκοντες, ο χρόνος της σύμβασης μειώνεται με αποτέλεσμα την εξευτελιστική μείωση του μισθού. Οι ακαδημαϊκές συνθήκες εργασίας υποσκάπτονται, καλλιεργείται κλίμα ανασφάλειας, υποθάλπονται σχέσεις εξάρτησης και απαξιώνεται το κύρος και ο ρόλος του πανεπιστημιακού δασκάλου με προφανείς επιπτώσεις στο διδακτικό και ερευνητικό του έργο. Διαβάστε σχετικό άρθρο εδώ.

αναδιανομή του πλούτου ΙΙ

Ο ελεγκτής πλησιάζει κι εγώ έχω έτοιμη την ταυτότητα. Ξεκινά να γράφει τα στοιχεία μου. «30 ευρώ» μου λέει. «30 ευρώ»; αναρωτιέμαι. Κάτι δεν πάει καλά εδώ. Aλλά βαρέθηκα να κάνω τον υπολογισμό. «Δεν έχετε λεφτά πάνω σας; Να μη τρέχετε μέχρι την Αττική…» Ε ναι τώρα που να τρέχω. Ψάχνω στο πορτοφόλι μου και βρίσκω 20 ευρώ. «Δώσε μου αυτά και θα γράψω πως δεν είχες άλλα». Με λυπήθηκε σκέφτηκα. Δεν είναι όλοι σαν εκείνον τον άλλο που βρήκε έναν παππού, από αυτούς με τις συντάξεις πείνας και τον είχε στριμώξει να επιστρέψει στο δημόσιο μεγάλο μέρος από τη σύνταξή του. Του δίνω τα 20 ευρώ ενώ αρχίζω να υποψιάζομαι πως κάτι δεν πάει καλά εδώ. Αλλά φορά ταυτότητα ελεγκτή, κρατά το μπλοκ που κόβει τα πρόστιμα, συνεχίζει να γράφει, το σκίζει, μου το δίνει. Καθώς κατεβαίνω διαπιστώνω πως μου έχει δώσει το αντίγραφο. Πως έχει εξαφανίσει τη σελίδα όπου αναφέρονται τα στοιχεία μου! «Το μαλάκα!» ξεστομίζω. Για μένα; Γι’ αυτόν; «Να τον καταγγείλεις» μου λέει ένας γεράκος που είδε τι είχε γίνει.

διορθώσεις στο βιβλίο της ιστορίας

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς υποχωρήσεις ή οπισθοδρομήσεις, δεν υπάρχει νίκη χωρίς απώλειες, δεν υπάρχουν κατακτήσεις χωρίς στερήσεις γράφαμε στις εκθέσεις μας το σχολείο. Κι έτσι μεγαλώνοντας τα τρώμε εύκολα τα περί παράπλευρων, ασύμμετρων και λοιπών απειλών και χωρίς να χρειαστεί να πούμε κι ένα τραγούδι. Και καθώς περνούν τα χρόνια και βλέπω τον εαυτό μου να βρίσκεται συστηματικά πάντα στο δεύτερο κομμάτι της διάζευξης (αριστερά όπως διαβάζετε), στις απώλειες δηλαδή και τις στερήσεις καταλαβαίνω πως κάτι δεν πάει καλά εδώ. Και θα ήθελα να ξανακάτσω στο θρανίο και να παίξω με τα ιδεολογήματά τους που τόσα χρόνια μου φόρτωναν την ευθύνη που με έχουν αποκλείσει από την πρόοδο, τις κατακτήσεις, τις νίκες (αν εξαιρέσεις το euro και όλα αυτά που δε χρειάζεται και πολλά για να αποκτήσεις, σου αρκεί να γεννηθείς εντός των ελληνικών συνόρων από ιθαγενείς γεννήτορες και αυτόματα έχεις πρόσβαση σε δόξα, μεγαλείο και περηφάνια).

η ψευδοδιάκριση ανάμεσα στον πατριωτισμό και τον εθνικισμό

Προεκλογικά το ΛΑΟΣ παρουσιάστηκε ως το πατριωτικό κόμμα που μιλούσε στο όνομα του μη προνομιούχου ενάντια στα δύο μεγάλα κόμματα που με την πολιτική τους οδήγησαν τους Έλληνες σε εξαθλίωση και την Ελλάδα σε πλήρη ανυποληψία διεθνώς. Προσπάθησε επιμελώς να αποκρύψει τις “ακραίες” φωνές μέσα στο κόμμα του και να επικοινωνήσει ένα χαμηλό προφίλ που προσπαθούσε να μιλήσει με γλώσσα καθημερινή στην καρδιά του κάθε δυσαρεστημένου. Και το πέτυχε.