νέες θέσεις εργασίας

Μήπως η λύση στο παράνομο εμπόριο οργάνων είναι η νομιμοποίηση; Μπορεί να υπάρξει δεοντολογία στη διακίνησή τους;

photo_2_news.jpg

Οταν πριν από μερικές μέρες η Βρετανική Ιατρική Ενωση (ΒΜΑ) οργάνωσε μια συζήτηση με το θέμα αυτό, οι αντιδράσεις ήταν θυελλώδεις. Πολλοί ήταν εκείνοι που υποστήριξαν ότι συζητώντας το και μόνο, η ΒΜΑ θέτει ακόμη πιο χαμηλά ηθικά όρια σε μια ειδεχθή πρακτική εκμετάλλευσης. Η ΒΜΑ έσπευσε να διευκρινίσει με ανακοίνωσή της ότι δεν τάσσεται υπέρ της αγοραπωλησίας και η κυβέρνηση ότι δεν προτίθεται να αλλάξει τον υπάρχοντα απαγορευτικό νόμο. Κάποιοι ωστόσο πιστεύουν ότι προτού βιαστούμε να βγάλουμε συμπεράσματα, πρέπει να δούμε τα γεγονότα:

Στη δυτική Ευρώπη βρίσκονται σε λίστα αναμονής για μεταμόσχευση νεφρού ή άλλων οργάνων 40.000 άνθρωποι. Το 15% έως 30% αυτών θα πεθάνουν περιμένοντας. Αυτό μεταφράζεται σε 6.000 έως 12.000 θανάτους, οι οποίοι θα μπορούσαν ενδεχομένως να είχαν αποφευχθεί. Ο μέσος χρόνος αναμονής για μεταμόσχευση είναι τρία χρόνια και μέχρι το 2010 αναμένεται να φτάσει τα 10. Τι θα κάνει, λοιπόν, ένας ασθενής όταν η μεταμόσχευση είναι η μόνη ελπίδα και ο χρόνος τρέχει; Σε θέματα ζωής και θανάτου, ο νόμος μετράει ελάχιστα. Ενας άνθρωπος αντιμέτωπος με το θάνατο, το δικό του ή ενός αγαπημένου του προσώπου, παραμερίζει πολλές φορές τους ηθικούς φραγμούς. Γι’ αυτό και το εμπόριο οργάνων ανθεί.

Σύμφωνα με έκθεση του Συμβουλίου της Ευρώπης, η τρέχουσα αμοιβή που παίρνει ένας νέος άνθρωπος από την ανατολική Ευρώπη για ένα νεφρό είναι 2.500 έως 3.000 δολάρια. Το συνολικό ποσό, όμως, που πληρώνουν οι ευκατάστατοι ασθενείς για μια παράνομη μεταμόσχευση φτάνει από 100.000 έως και 200.000 δολάρια. Με ένα τέτοιο κίνητρο είναι προφανές γιατί τα διεθνή συνδικάτα του εγκλήματος έχουν στήσει ολόκληρα δίκτυα στοχεύοντας τις φτωχές χώρες. Πέρα από το όποιο κόστος, υπάρχει και ο πολύ μεγάλος κίνδυνος μετεγχειρητικών επιπλοκών, τόσο για τους δότες όσο και για τους ασθενείς, αφού οι παράνομες μεταμοσχεύσεις δεν γίνονται συνήθως στις καλύτερες συνθήκες.

Ποια είναι λοιπόν η ενδεδειγμένη λύση, δεδομένου ότι οι απαγορεύσεις έχουν περιορισμένη ισχύ μπροστά στην απελπισία; Αν δεχθούμε ότι το πρόβλημα δεν μπορεί να εξαλειφθεί εντελώς, δεν είναι λογικό να προσπαθήσουμε τουλάχιστον να μειώσουμε τη ζημιά; Είναι μια προσέγγιση που έχει αρχίσει να κερδίζει έδαφος μεταξύ χειρουργών σε όλο τον κόσμο, οι οποίοι γνωρίζουν καλά τις συνέπειες της έλλειψης δωρητών και τα τρομακτικά ρίσκα που καταλήγουν να παίρνουν ασθενείς και δότες. Η ιδέα μιας «ηθικής αγοράς οργάνων» είναι η αντιπρόταση στο σημερινό παράνομο εμπόριο. Βάσει αυτής, η αγοραπωλησία θα εξακολουθούσε να απαγορεύεται σε ατομικό επίπεδο, αλλά θα ελεγχόταν από μια επίσημη υπηρεσία. Τα όργανα θα λαμβάνονταν έναντι κάποιας αποζημίωσης έπειτα από τις απαραίτητες εξετάσεις, θα δίνονταν στον καταλληλότερο λήπτη και η καλή υγεία του δότη θα εξασφαλιζόταν μέσα από μια διαδικασία μετεγχειρητικής παρακολούθησης. Στόχος, η αύξηση των διαθέσιμων οργάνων (και άρα της ελπίδας για πολλούς ασθενείς) και η μείωση της εκμετάλλευσης των φτωχών.

Κατά τον ιατρικό συντάκτη του «Ιντιπέντεντ», το ερώτημα δεν είναι εάν μια τέτοια λύση θα ήταν καλή, αλλά εάν θα ήταν λιγότερο κακή από το παράνομο ανεξέλεγκτο εμπόριο. Η πραγματικότητα είναι δεδομένη και σκληρή. Οπως είναι σκληρό και θλιβερό να αναγκαζόμαστε πάντοτε να αναζητούμε λύσεις για τα συμπτώματα μιας άνισης κοινωνίας χωρίς ποτέ να αντιμετωπίζουμε τις αιτίες.

Ελευθεροτυπία 13/12/2003


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s