απαράδεκτο γεγονός σε δημοτικό: εκπαιδευτικός… γύμνωσε το μαθητή του!

Η εισαγωγή του θεατρικού παιχνιδιού στην εκπαίδευση αλλάζει την καθημερινή διδακτική εμπειρία κάνοντας πιο ελκυστικό το διδακτικό υλικό και παρουσιάζοντας τη μάθηση ως ένα ταξίδι όπου δάσκαλοι και παιδιά την αναζητούν μέσα από θεατρικές συμβάσεις. Με παιχνίδια ρυθμού και κίνησης, με τεχνικές σωματικής έκφρασης, με οπτικά και ακουστικά ερεθίσματα, με χρήση αντικειμένων και τη συγκινησιακή φόρτιση του παιχνιδιού των ρόλων προσεγγίζουν τις έννοιες μέσα από τις αισθήσεις. Ανακαλύπτουν την ουσία μιας γνώσης που, πολλές φορές, διαφεύγει όταν προσεγγίζεται μόνο γνωστικά. Επίσης, έχουν τη δυνατότητα να επεξεργαστούν στερεότυπα για τις σχέσεις των δύο φύλων, για το διαφορετικό, για το σώμα, για τον κόσμο. Οι κανόνες του θεατρικού παιχνιδιού είναι διαφορετικοί από αυτούς που ισχύουν στην καθημερινή ζωή, πόσο μάλλον στο πλαίσιο που ορίζει μια σχολική τάξη (συμμόρφωση, ευπρέπεια, υπακοή).

agiasmos.jpg

Ο ρόλος του δασκάλου στο θεατρικό παιχνίδι διαφέρει κατά πολύ από τον κλασικό δάσκαλο. Είναι οικείος και ανθρώπινος. Χωρίς επισημότητες, διδαχές, συστάσεις και εντολές, με τη στάση του και τη συμπεριφορά του εμπνέει την ομάδα, της δίνει κατευθύνσεις. Ο δάσκαλος στο θεατρικό παιχνίδι δρα σε πολλά επίπεδα. Επινοεί τρόπους ώστε τα παιδιά να φτάσουν στη γνώση μέσα από το παιχνίδι και την προσωπική εμπειρία, βοηθά ώστε τα παιδιά να ανακαλύψουν το παιχνίδι των ρόλων, να μπορούν να μπουν σε έναν ρόλο και μέσα από αυτή τη διαδικασία να γνωρίσουν τον κόσμο γύρω τους. Επιπλέον, ο δάσκαλος δίνει στα παιδιά την αίσθηση ασφάλειας και τα βοηθά να εκφραστούν αβίαστα, να απελευθερωθούν και να δημιουργήσουν συλλογικά.

Από την άλλη το παιδί στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία ασφυκτιά από την υπερπροστατευτικότητα των γονιών που διαμορφώνουν το καθημερινό του πρόγραμμα, γνωρίζουν που βρίσκεται ανά πάσα στιγμή, καθορίζουν τις επιλογές του, φροντίζουν να μην εκτεθεί σε κακές επιρροές. Όλα αυτά με το κάλυμμα της παιδαγωγικής και της εκπαίδευσης που είναι χρέος του κάθε σύγχρονου γονιού που φυσικά του δίνει το δικαίωμα να παρεμβαίνει στη ζωή του παιδιού του για το καλό του. Η επιφανειακή δημοκρατικότητα απλά συγκαλύπτει την αυταρχικότητα του θεσμού της οικογένειας η οποία παρά τις προβλέψεις καλά κρατεί στην ελληνική κοινωνία και υπάρχουν καλοί λόγοι γι’ αυτό. Κι είναι κάποιοι γονείς που έχουν πέσει με τα μούτρα στην ολοκλήρωση της εκπαίδευσης των παιδιών τους, όχι μόνο με τα υπέρογκα ποσά που ξοδεύουν για τη μόρφωση και την καλλιέργειά τους αλλά και με την ενεργή συμμετοχή σε ο,τιδήποτε αφορά το πρόγραμμα του σχολείου, το περιεχόμενο των βιβλίων, τις επαγγελματικές επιλογές.

Φανταστείτε έναν τέτοιο πατέρα όταν έρχεται το παιδάκι του από το σχολείο και του λέει πως ο δάσκαλος του κατέβασε το παντελόνι μπροστά σε όλα τα παιδιά για τιμωρία. Η τοπική κοινότητα εξεγείρεται, ο δάσκαλος οδηγείται σε παραίτηση (να σημειωθεί πως είναι και ωρομίσθιος καθεστώς εργασιακά απαράδεκτο και για τις συνθήκες ζωής που διαμορφώνει και για το ότι συμβάλλει στη απαξίωση του σχολείου και γιατί συντελεί στην περεταίρω διάλυση του ήδη καταληστευμένου ασφαλιστικού συστήματος), το θεατρικό παιχνίδι δαιμονοποιείται κι αρχίζουν οι συζητήσεις για το πώς είναι δυνατόν να επιτρέπονται τέτοια μαθήματα στο σχολείο, επικίνδυνα για τα κατά τα άλλα ψυχικά υγιή παιδιά μας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s