γυναίκα σε πέντε κομμάτια

Μια ακόμη συζυγοκτονία τραγική και ανατριχιαστική: γυναίκα σε πέντε κομμάτια. Μια είδηση που έφτασε στη δημοσιότητα ούτε καν για το αποτρόπαιο της πράξης (τεμαχισμός με σιδεροπρίονο μπροστά στα μάτια των παιδιών της γυναίκας) παρά ως «ιατρικό θαύμα» της συγκόλλησης των τεμαχισμένων μελών. Το σώμα εμπόρευμα σε όλο του το μεγαλείο. Το βιασμένο σώμα, το κατακερματισμένο σώμα, το εξευτελισμένο σώμα: αυτό πουλιέται, αυτό αγοράζεται.body-parts1

Τα νούμερα σχετικά με τη βία κατά των γυναικών σοκάρουν. Η βία κατά των γυναικών αποτελεί πρώτη αιτία θανάτου από μη φυσικά αίτια στην «πολιτισμένη» Ευρώπη και διαπερνά όλα τα κοινωνικά στρώματα. 5000 γυναίκες βιάζονται κάθε χρόνο στην Ελλάδα από αυτές 50 φτάνουν να καταγγείλουν το γεγονός ενώ μόλις 10 καταφέρνουν να πείσουν πως δεν «προκάλεσαν» το βιασμό τους. Η ευθύνη της σεξουαλικής πράξης βαραίνει τη γυναίκα αφού η ανδρική επιθυμία είναι τάχα ανεξέλεγκτη εφόσον «προκληθεί». Χιλιάδες γυναίκες θύματα trafficking, δούλες στη δήθεν κοινωνία της ελευθερίας, της δημοκρατίας… Το αθέατο έγκλημα. Αλλά γιατί τόση σιωπή;

Αλλά πώς να τα δει καμιά όλα αυτά όταν γυναικεία σώματα σαν φτιαγμένα από πλαστικό κατακλύζουν το δημόσιο χώρο, το σώμα γίνεται εμπόρευμα, αυτό που η καθεμιά πουλά, γυναίκες στέκονται γυμνές μπροστά στο κράτος εργοδότη για να αξιολογηθούν για μια θέση, φυλακισμένες εξαναγκάζονται σε κολπικό έλεγχο με εξευτελιστική μεταχείριση, γυναίκες που πωλούνται και αγοράζονται. Αν όλα τα σήματα γύρω μας λένε πως οι γυναίκες δεν είναι παρά αντικείμενα τότε η απόσταση ανάμεσα στο «ψιτ κούκλα» μέχρι τον ακρωτηριασμό με σιδεροπρίονο μηδενίζεται.

Η βία κατά των γυναικών είναι υπαρκτή στο πρόσωπο της Κωσταντίνας Κούνεβα, της Κατερίνας Γκουλιώνη, της κάθε γυναίκας που υφίσταται τη βία καθημερινά: στο σπίτι, στη δουλειά, στο δρόμο. Αλλά και είναι και βίωμα κάθε γυναίκας που μεγαλώνει με το φόβο πως μπορεί να συμβεί και σε αυτή, καθώς γυρίζει το βράδυ σπίτι, στο σκοτεινό πάρκο, σε κάποιο στενό…Κι ας συμβαίνει στο σπίτι κατά συντριπτικό ποσοστό.

Σε μια κοινωνία που γίνεται όλο και πιο σκληρή απέναντι στους καταπιεσμένους, απέναντι στις γυναίκες, τις φτωχότερες των φτωχών. Που έχουν να αντιμετωπίσουν τη φτώχεια, την εξαθλίωση, την έλλειψη αυτονομίας, τη δουλεία. Με ανεργία, με ανασφάλιστη εργασία, με την κατάρρευση του κράτους πρόνοιας, με στέρηση εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων. Σε μια κοινωνία που συγχρόνως υφαρπάζει τα κεκτημένα άλλων εποχών αναπαράγοντας και νομιμοποιώντας παραδοσιακές αντιλήψεις που θέλουν τη γυναίκα να εξαρτάται από τον άνδρα, που θέλουν ο ρόλος τους να είναι στο σπίτι, στη σιωπή, χωρίς να έχουν δικαίωμα πάνω στο ίδιο τους το σώμα.

Η βία κατά των γυναικών γίνεται θέαμα με ψυχολογικές αναφορές. Γίνεται στάση ζωής μέσα από διαφημίσεις που την σχετικοποιούν. Γίνεται στερεότυπο στο στόμα όλων, για τις γυναίκες που «θέλουν τη σφαλιάρα τους για να στρώσουν» οι για τους άνδρες που «πρέπει να αποδεικνύουν τον ανδρισμό τους στις γυναίκες». Η βία κατά των γυναικών είναι έγκλημα και το χέρι του φονιά δεν το οπλίζει το πιοτό, η ανέχεια, το θόλωμα αλλά μια κοινωνία όπου η γυναίκα θεωρείται αντικείμενο που υπάρχει για να ικανοποιεί τις επιθυμίες άλλων. Μια κοινωνία που ταυτίζει τη γυναίκα με την υποταγή και τον εξευτελισμό ενώ συγχρόνως την κρατά στη σιωπή γιατί τάχα αυτά τα ζητήματα αφορούν το χώρο του ιδιωτικού, είναι προσωπικά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s