σε έξαρση η ενδοοικογενειακή βία

Τα στοιχεία, που έδωσε χθες στη δημοσιότητα η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων, είναι ενδεικτικά. Στους 18 μήνες (11/3/2011 έως 11/9/2012) λειτουργίας της, η τηλεφωνική γραμμή SOS 15900 εθνικής εμβέλειας (για την άμεση συμβουλευτική υποστήριξη γυναικών θυμάτων βίας) δέχτηκε 7.676 κλήσεις και 53 ηλεκτρονικά μηνύματα. Επί συνόλου των κλήσεων, οι 5.986 (78%) αφορούν σε καταγγελίες περιπτώσεων έμφυλης βίας. Από αυτές, οι 4.436 κλήσεις (74%) έγιναν από τις ίδιες τις κακοποιημένες γυναίκες, ενώ οι υπόλοιπες καταγγελίες προήλθαν από φίλους/-ες (26%), γονείς (18%), άλλους συγγενείς (16%), αδέλφια (12%), γείτονες (10%) και άλλα άτομα (15%). Από τις 4.436 κλήσεις των ίδιων των κακοποιημένων γυναικών, οι 3.510 (79%) αφορούν περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας, ενώ οι υπόλοιπες σχετίζονται με σεξουαλική παρενόχληση, βιασμούς, πορνεία, trafficking και άλλες μορφές βίας. Από τις 4.436 γυναίκες που κάλεσαν, οι 2.750 (62%) είναι μητέρες…

«Η βία κατά των γυναικών δεν γνωρίζει όρια κοινωνικής τάξης, μόρφωσης ή εισοδήματος. Είναι μια ακραία μορφή υποταγής που σχετίζεται με το φύλο και τις άνισες σχέσεις εξουσίας ανδρών και γυναικών», σχολιάζει η διευθύντρια κοινωνικής πολιτικής της ΓΓ, Θεοδώρα Κατσιβαρδάκου. Οπως εκτιμά, ένας άνδρας που είχε εμφανίσει δείγματα βίαιης συμπεριφοράς πριν από την εκδήλωση της οικονομικής κρίσης, δεν αποκλείεται τώρα να έχει γίνει ασυγκράτητος. «Ενας άνδρας που δεν είναι βίαιος, δεν θεωρώ πως θα γίνει λόγω της κρίσης. Οι φτωχοί δεν είναι απαραίτητα βίαιοι, όπως οι πλούσιοι δεν είναι απαραίτητα στοργικοί. Η ανέχεια ωστόσο και η κρίση μπορούν να επιδεινώσουν κάποιες κακές συνθήκες, πολλαπλασιάζοντας τα περιστατικά κακοποίησης μέσα στην κακοποιητική σχέση», επισημαίνει η κ. Κατσιβαρδάκου. Διαβάστε το σχετικό άρθρο από το Έθνος εδώ.

Advertisements

οι δύο όψεις του βιασμού

Στο σύνολο του Δυτικού Κόσμου (όπου και η Ελλάδα) μόνο το ένα πέμπτο των περιπτώσεων βιασμού καταγγέλλονται. Η πλειοψηφία των βιασμών γίνεται ενδοοικογενειακά ή από άτομα του κοντινού περιβάλλοντος (όπως έγινε στην Αμάρυνθο). Πολύ πιο σπάνια ο βιασμός γίνεται από αγνώστους αν και συνήθως αυτός είναι που καταγγέλλεται για ευνόητους λόγους. Φέτος στην Ελλάδα έκλεισε και το Κέντρο Υποδοχής Κακοποιημένων Γυναικών λόγω έλλειψης χρημάτων. Το πρόβλημα της κακοποίησης στην ελληνική κοινωνία δεν ξεκίνησε “μυστηριωδώς” με το κύμα μετανάστευσης. Η πιθανότητα για μια γυναίκα να δικαιωθεί για το βιασμό που υπέστη φαίνεται να αποτελεί συνάρτηση της εθνικής ταυτότητας του βιαστή. Διαβάστε εδώ το σχετικό άρθρο στην Αυγή για τις δύο όψεις του βιασμού.

γυμνόστηθη διαμαρτυρία μπροστά στην Αφροδίτη της Μήλου στο μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι

Έκπληκτοι έμειναν σήμερα οι επισκέπτες του μουσείου του Λούβρου στο Παρίσι, όταν ξαφνικά είδαν μπροστά τους μέλη της οργάνωσης FEMEN να πετούν τα μπλουζάκια τους και να μένουν topless μπροστά από το άγαλμα της Αφροδίτης της Μήλου.

Οι γυμνόστηθες ακτιβίστριες φώναζαν συνθήματα κατά του βιασμού των γυναικών, λέγοντας ότι επέλεξαν να διαμαρτυρηθούν μπροστά από το συγκεκριμένο άγαλμα, επειδή δεν έχει χέρια και συμβολίζει για εκείνες τις ανυπεράσπιστες και ευάλωτες γυναίκες.

«Ήρθαμε για να δείξουμε ότι έχουμε χέρια και θα κάνουμε ό,τι περνάει από τα χέρια μας για να σταματήσουμε το βιασμό των γυναικών» είπε η ακριβίστρια Inna Shevchenko.

Η διαμαρτυρία τους έγινε με αφορμή ένα περιστατικό βιασμού στην Τυνησία πριν από λίγο καιρό μιας γυναίκας από αστυνομικούς στο δρόμο, και η οποία τώρα κατηγορείται για προσβολή της δημοσίας αιδούς.

«Όλες οι γυναίκες είναι πιθανά θύματα βιασμού. Είναι τρελό αυτό που συνέβη στην Τυνησία και δείχνει τη σκληρή πραγματικότητα μέσα στην οποία ζουν οι γυναίκες σε πολλές περιοχές του κόσμου. Κάθε μέρα κινδυνεύουμε να πέσουμε θύματα ενός βιαστή» ανέφεραν.

Η οργάνωση FEMEN ιδρύθηκε το 2008 στην Ουκρανία και έχει γίνει γνωστή για τις γυμνόστηθες διαμαρτυρίες της υπέρ των δικαιωμάτων των γυναικών. Πρόσφατα άνοιξε γραφεία στο Παρίσι, ενώ πρόκειται να επεκταθεί και στη Νέα Υόρκη, το Μόντρεαλ και το Σάο Πάολο.

Η είδηση από την Ημερησία 13 Οκτώβρη 2012

παιδική εργασία και δύση

Κάθε φθινόπωρο, κατά τη διάρκεια των σχολικών τους διακοπών, τα παιδιά στο Ουζμπεκιστάν αναγκάζονται να δουλεύουν στη συγκομιδή βαμβακιού, με ελάχιστο μισθό. Aν και αυτό αποτελεί παραβίαση των δικαιωμάτων τους, τα περισσότερα κράτη της Δύσης σιωπούν. Η αιτία είναι ότι πολλές εταιρίες επωφελούνται από την φθηνή εργασία περίπου 2 εκατομμυρίων μαθητών. Μεταξύ αυτών, εταιρίες που εισάγουν και διανέμουν το συγκεκριμένο βαμβάκι στην Ευρώπη. Διαβάστε εδώ το σχετικό άρθρο.

γυναίκα αντικείμενο: οι Ιταλίδες οι πιο υποβαθμισμένες γυναίκες στην Ευρώπη

Σύμφωνα με δεδομένα που προκύπτουν από την Παγκόσμια Έκθεση για το Χάσμα μεταξύ των Φύλων, του Διεθνούς Οικονομικού Φόρουμ, η Ιταλία κατέχει την 74η θέση, ενώ βρίσκεται κάτω από την Κολομβία και τη Βενεζουέλα. Σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα δεν εργάζονται εκτός σπιτιού τόσο λίγες γυναίκες όσο στην Ιταλία, αφού μόνο το 44% αποτελεί εργατικό δυναμικό, αλλά κι αυτές εισπράττουν σχεδόν τα μισά από τους άρρενες ομολόγους τους. Επίσης, κατά μέσο όρο οι Ιταλίδες ξοδεύουν 21 ώρες την εβδομάδα για τις δουλειές του σπιτιού, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη Ευρωπαία. Διαβάστε εδώ σχετικά με τις Ιταλίδες, τις πιο υποβαθμισμένες γυναίκες στην Ευρώπη.

τα παιδιά είναι το μέλλον της κοινωνίας ας φροντίσουμε να έχουν μέλλον

Σύμφωνα με στοιχεία ερευνών του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού, κάθε χρόνο στην Ελλάδα 5.000-10.000 παιδιά προσχολικής ηλικίας υφίστανται κακοποίηση ή παραμέληση από το οικογενειακό τους περιβάλλον. Όσον αφορά στο θέμα της σεξουαλικής κακοποίησης των παιδιών εντός ιδρυμάτων όπου μπορεί να διαμένουν, παρότι δεν υπάρχουν καταγεγραμμένα στοιχεία, το φαινόμενο αυτό υφίσταται. Η σεξουαλική κακοποίηση των παιδιών εντός των ιδρυμάτων συνήθως ασκείται από τα μεγαλύτερα προς τα μικρότερα παιδιά, από το προσωπικό του ιδρύματος, είτε από τρίτους που έχουν πρόσβαση στο χώρο των ιδρυμάτων και στα παιδιά που διαμένουν σε αυτά. Διαβάστε εδώ το σχετικό άρθρο από το Tvxs.

για τον εκφοβισμό στα σχολεία

Εκτός από τη σωματική και τη λεκτική βία, οφείλει κανείς να βρίσκεται σε επιφυλακή και για άλλα, πιο «υπόγεια» είδη εκφοβισμού. Το κορίτσι π.χ. που λέει στη διπλανή του: «Αν δεν μου δώσεις το τετράδιό σου να αντιγράψω τις ασκήσεις, δεν θα είμαι πια φίλη σου».«Υπάρχουν» αναφέρει η Ελεν Κάουι «κάποια πολύ ύπουλα είδη έμμεσου “bullying”.Τα βιώνουν περισσότερο τα κορίτσια, σε αντίθεση με τα αγόρια που εμπλέκονται περισσότερο σε περιστατικά σωματικής βίας. Ισως το πιο σκληρό εξ αυτών είναι όταν μια ομάδα αποφασίζει να αφήσει κάποιον “απ΄ έξω”. Αυτός που μένει εκτός ομάδας απομονώνεται και η ζωή του γίνεται κόλαση. Ειδικά το παιδί που βλέπει μέρα με τη μέρα τούς συνομηλίκους του να το αποφεύγουν και να μην τού μιλάνε μπορεί να σκεφθεί ακόμη και την αυτοκτονία». Διαβάστε εδώ για τη σχετική έρευνα.