σε έξαρση η ενδοοικογενειακή βία

Τα στοιχεία, που έδωσε χθες στη δημοσιότητα η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων, είναι ενδεικτικά. Στους 18 μήνες (11/3/2011 έως 11/9/2012) λειτουργίας της, η τηλεφωνική γραμμή SOS 15900 εθνικής εμβέλειας (για την άμεση συμβουλευτική υποστήριξη γυναικών θυμάτων βίας) δέχτηκε 7.676 κλήσεις και 53 ηλεκτρονικά μηνύματα. Επί συνόλου των κλήσεων, οι 5.986 (78%) αφορούν σε καταγγελίες περιπτώσεων έμφυλης βίας. Από αυτές, οι 4.436 κλήσεις (74%) έγιναν από τις ίδιες τις κακοποιημένες γυναίκες, ενώ οι υπόλοιπες καταγγελίες προήλθαν από φίλους/-ες (26%), γονείς (18%), άλλους συγγενείς (16%), αδέλφια (12%), γείτονες (10%) και άλλα άτομα (15%). Από τις 4.436 κλήσεις των ίδιων των κακοποιημένων γυναικών, οι 3.510 (79%) αφορούν περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας, ενώ οι υπόλοιπες σχετίζονται με σεξουαλική παρενόχληση, βιασμούς, πορνεία, trafficking και άλλες μορφές βίας. Από τις 4.436 γυναίκες που κάλεσαν, οι 2.750 (62%) είναι μητέρες…

«Η βία κατά των γυναικών δεν γνωρίζει όρια κοινωνικής τάξης, μόρφωσης ή εισοδήματος. Είναι μια ακραία μορφή υποταγής που σχετίζεται με το φύλο και τις άνισες σχέσεις εξουσίας ανδρών και γυναικών», σχολιάζει η διευθύντρια κοινωνικής πολιτικής της ΓΓ, Θεοδώρα Κατσιβαρδάκου. Οπως εκτιμά, ένας άνδρας που είχε εμφανίσει δείγματα βίαιης συμπεριφοράς πριν από την εκδήλωση της οικονομικής κρίσης, δεν αποκλείεται τώρα να έχει γίνει ασυγκράτητος. «Ενας άνδρας που δεν είναι βίαιος, δεν θεωρώ πως θα γίνει λόγω της κρίσης. Οι φτωχοί δεν είναι απαραίτητα βίαιοι, όπως οι πλούσιοι δεν είναι απαραίτητα στοργικοί. Η ανέχεια ωστόσο και η κρίση μπορούν να επιδεινώσουν κάποιες κακές συνθήκες, πολλαπλασιάζοντας τα περιστατικά κακοποίησης μέσα στην κακοποιητική σχέση», επισημαίνει η κ. Κατσιβαρδάκου. Διαβάστε το σχετικό άρθρο από το Έθνος εδώ.

Advertisements

οι δύο όψεις του βιασμού

Στο σύνολο του Δυτικού Κόσμου (όπου και η Ελλάδα) μόνο το ένα πέμπτο των περιπτώσεων βιασμού καταγγέλλονται. Η πλειοψηφία των βιασμών γίνεται ενδοοικογενειακά ή από άτομα του κοντινού περιβάλλοντος (όπως έγινε στην Αμάρυνθο). Πολύ πιο σπάνια ο βιασμός γίνεται από αγνώστους αν και συνήθως αυτός είναι που καταγγέλλεται για ευνόητους λόγους. Φέτος στην Ελλάδα έκλεισε και το Κέντρο Υποδοχής Κακοποιημένων Γυναικών λόγω έλλειψης χρημάτων. Το πρόβλημα της κακοποίησης στην ελληνική κοινωνία δεν ξεκίνησε “μυστηριωδώς” με το κύμα μετανάστευσης. Η πιθανότητα για μια γυναίκα να δικαιωθεί για το βιασμό που υπέστη φαίνεται να αποτελεί συνάρτηση της εθνικής ταυτότητας του βιαστή. Διαβάστε εδώ το σχετικό άρθρο στην Αυγή για τις δύο όψεις του βιασμού.

γυμνόστηθη διαμαρτυρία μπροστά στην Αφροδίτη της Μήλου στο μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι

Έκπληκτοι έμειναν σήμερα οι επισκέπτες του μουσείου του Λούβρου στο Παρίσι, όταν ξαφνικά είδαν μπροστά τους μέλη της οργάνωσης FEMEN να πετούν τα μπλουζάκια τους και να μένουν topless μπροστά από το άγαλμα της Αφροδίτης της Μήλου.

Οι γυμνόστηθες ακτιβίστριες φώναζαν συνθήματα κατά του βιασμού των γυναικών, λέγοντας ότι επέλεξαν να διαμαρτυρηθούν μπροστά από το συγκεκριμένο άγαλμα, επειδή δεν έχει χέρια και συμβολίζει για εκείνες τις ανυπεράσπιστες και ευάλωτες γυναίκες.

«Ήρθαμε για να δείξουμε ότι έχουμε χέρια και θα κάνουμε ό,τι περνάει από τα χέρια μας για να σταματήσουμε το βιασμό των γυναικών» είπε η ακριβίστρια Inna Shevchenko.

Η διαμαρτυρία τους έγινε με αφορμή ένα περιστατικό βιασμού στην Τυνησία πριν από λίγο καιρό μιας γυναίκας από αστυνομικούς στο δρόμο, και η οποία τώρα κατηγορείται για προσβολή της δημοσίας αιδούς.

«Όλες οι γυναίκες είναι πιθανά θύματα βιασμού. Είναι τρελό αυτό που συνέβη στην Τυνησία και δείχνει τη σκληρή πραγματικότητα μέσα στην οποία ζουν οι γυναίκες σε πολλές περιοχές του κόσμου. Κάθε μέρα κινδυνεύουμε να πέσουμε θύματα ενός βιαστή» ανέφεραν.

Η οργάνωση FEMEN ιδρύθηκε το 2008 στην Ουκρανία και έχει γίνει γνωστή για τις γυμνόστηθες διαμαρτυρίες της υπέρ των δικαιωμάτων των γυναικών. Πρόσφατα άνοιξε γραφεία στο Παρίσι, ενώ πρόκειται να επεκταθεί και στη Νέα Υόρκη, το Μόντρεαλ και το Σάο Πάολο.

Η είδηση από την Ημερησία 13 Οκτώβρη 2012

η αθέατη βία: η αγάπη δεν πρέπει να πονάει

Το βιβλίο της Στεφανίας Σουλή πραγματεύεται όλα τα θέματα που αντιμετωπίζει μία γυναίκα- θύμα από την αρχή, όταν εκδηλωθεί το πρώτο περιστατικό βίας στη συντροφική της σχέση, μέχρι τη στιγμή που θα αποφασίσει να εγκαταλείψει το βίαιο σύντροφο. Επίσης, παρουσιάζεται η δυναμική και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της ενδοοικογενειακής βίας, οι επιπτώσεις της στη σωματική και ψυχική υγεία της γυναίκας και των παιδιών της, ενώ περιγράφεται ο βίαιος άντρας στο ρόλο του συζύγου και πατέρα, ο ρόλος της κοινωνίας και το υφιστάμενο νομοθετικό πλαίσιο.  Περαιτέρω οι νομικές συμβουλές, διάσπαρτες σε όλο το βιβλίο, βοηθούν τη γυναίκα να κατανοήσει αλλά και να διεκδικήσει τα δικαιώματά της. Το βιβλίο Αθέατη Βία μέσα από ένα πλήθος αντιπροσωπευτικών περιπτώσεων κακοποίησης, «δωρίζει» στην κάθε γυναίκα-θύμα ή εν δυνάμει θύμα, τη βιωματική εμπειρία της βίας. Η γυναίκα γίνεται κοινωνός ενός ανομολόγητου μυστικού το οποίο, αναπόφευκτα, οδηγεί στην αφύπνιση, τη συνειδητοποίηση και την ενδυνάμωσή της. Διαβάστε στο δρόμο της αριστεράς τη συνέντευξη της συγγραφέως. Δείτε ένα ενδιαφέρον βίντεο εδώ.

όταν η μητρότητα γίνεται εμπόριο

Η αδυναμία κάποιων γυναικών να τεκνοποιήσουν και η ανάγκη τους να ανατρέψουν αυτό το γεγονός μέσα από τις δυνατότητες που τους δίνει η επιστήμη και η τεχνολογία, έχει επιτρέψει σε «επιχειρηματίες» του τομέα της υγείας αλλά και σε ανθρώπους υπόγειων κυκλωμάτων να κερδοσκοπούν σε βάρος της επιθυμίας τους, εκμεταλλευόμενοι γυναίκες σε παραγωγική ηλικία που πουλούν τα ωάριά τους για βιοποριστικούς λόγους. Ενδεικτικό είναι το ότι η εφαρμογή της εξωσωματικής γονιμοποίησης τα τελευταία 30 χρόνια γεννά 250.000 παιδιά ετησίως με τζίρο δισεκατομμύρια ευρώ. Η «επιχείρηση γονιμότητας» εκτείνεται από την Ασία ως την Αμερική έχοντας ως εργατικό δυναμικό γυναίκες από τις Βαλκανικές χώρες, τη Ρωσία και τη Λατινική Αμερική και ως «καταναλωτές» υποψήφιες μητέρες, συνήθως μετεμμηνοπαυσικές, από τα πλουσιότερα και υψηλότερα κοινωνικά στρώματα της Ευρώπης και της Αμερικής. Διαβάστε το σχετικό άρθρο στο tvxs.

ο βιασμός ως όπλο πολέμου

Ο βιασμός και άλλες μορφές βίας με βάση το φύλο χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο ως πολεμικά όπλα, επηρεάζοντας μάλιστα την έκβαση των συρράξεων, καταγγέλλει σε έκθεσή του το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για τον Πληθυσμό (UNFPA). Μοναδική απάντηση είναι η ενίσχυση των γυναικών. Άρθρο της Κατερίνας Τζαβάρα στην Ελευθεροτυπία.