η ελληνική κρίση σε ευρωπαϊκή προοπτική: φεμινιστική κριτική

Πριν την κρίση, η ανεργία των γυναικών ανέρχονταν στο 12%. Σήμερα έχει φθάσει στο 28%. Το ανδρικό ποσοστό ανεργίας ανέβηκε από το 5% στο 22%. Η ανεργία στις νέες γυναίκες 15-24 ετών ανέρχεται σήμερα στο 61% έναντι 46,5% στους νεαρούς άνδρες. Μια πραγματική κοινωνική καταστροφή, ενώ η ελληνική νεολαία συνειδητοποιεί ότι δεν υπάρχει μέλλον γι ‘αυτήν στη χώρα. Η ανεργία των γυναικών δεν τροφοδοτείται μόνο από απολύσεις. Πολύ μεγάλος αριθμός γυναικών, στις ηλικίες των 30, 40 και 50, που προηγουμένως δεν αναζητούσαν εργασία, μπήκαν στην αγορά εργασίας για να ενισχύσουν το συρρικνούμενο οικογενειακό εισόδημα. Οι περισσότερες εντάχθηκαν στις στρατιές των ανέργων. Διαβάστε το σχετικό άρθρο εδώ.

Advertisements

παιδική εργασία και δύση

Κάθε φθινόπωρο, κατά τη διάρκεια των σχολικών τους διακοπών, τα παιδιά στο Ουζμπεκιστάν αναγκάζονται να δουλεύουν στη συγκομιδή βαμβακιού, με ελάχιστο μισθό. Aν και αυτό αποτελεί παραβίαση των δικαιωμάτων τους, τα περισσότερα κράτη της Δύσης σιωπούν. Η αιτία είναι ότι πολλές εταιρίες επωφελούνται από την φθηνή εργασία περίπου 2 εκατομμυρίων μαθητών. Μεταξύ αυτών, εταιρίες που εισάγουν και διανέμουν το συγκεκριμένο βαμβάκι στην Ευρώπη. Διαβάστε εδώ το σχετικό άρθρο.

η προσωπική μας εργάτρια

Η οικιακή εργασία ωστόσο δεν είναι απλώς έμφυλη. Καθαρίστριες, οικιακό προσωπικό, βρεφοκόμοι, γηροκόμοι και αποκλειστικές νοσοκόμες, οι άνθρωποι που φροντίζουν για το νοικοκυριό ή για τους ευάλωτους και ανήμπορους στις οικογένειές μας, αποτελούνται κυρίως από μετανάστριες. Και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό ώστε να κάνουμε λόγο για καθαρά γυναικεία μεταναστευτική απασχόληση. Σχεδόν οι μισές μετανάστριες, σε ποσοστό 48,5%, απασχολούνται κυρίως ως οικιακές εργαζόμενες, και μάλιστα με αυξανόμενους ρυθμούς, σύμφωνα με τη μελέτη του ερευνητή εργασιακών σχέσεων Αποστόλη Καψάλη για τη μετανάστευση και την απασχόληση: έτσι, ενώ το 2001 απασχολούνταν στα ιδιωτικά νοικοκυριά 27.205 μετανάστριες, τέσσερα χρόνια αργότερα, το 2005, η απασχόλησή τους σε αυτόν τον τομέα είχε αυξηθεί σημαντικά κατά 60%, ή 16.340 εργαζόμενες, φτάνοντας τις 43.545 και αντιπροσωπεύοντας το 67% των εργαζομένων σε αυτόν τον τομέα. Διαβάστε το σχετικό άρθρο της Ιωάννας Σωτήρχου από την Ελευθεροτυπία εδώ.

το φύλο του ρολογιού

Ο χρόνος δεν είναι ουδέτερος. Εχει φύλο. Μια ημέρα έχει για όλους 24 ώρες, αλλά η χρήση των ωρών αυτών από τους άνδρες και τις γυναίκες διαφέρει εντυπωσιακά. Κάθε φύλο οργανώνει και διαθέτει διαφορετικά το εικοσιτετράωρό του, αποκτώντας μια διαφορετική εμπειρία του χρόνου που κυλά. Αν τεμαχίσουμε το χρόνο της ημέρας σε επιμέρους χρόνους -το χρόνο της εργασίας, τον ελεύθερο χρόνο, το χρόνο για τον εαυτό μας, το χρόνο για τους άλλους- τότε θα διαπιστώσουμε ότι οι γυναίκες έχουν πολύ λιγότερο «δικό» τους χρόνο από τους άνδρες: έχοντας αναλάβει ιστορικά την απασχόληση με το σπίτι αλλά και τη φροντίδα για τα παιδιά και τους ηλικιωμένους, οι γυναίκες συνεχίζουν να μην έχουν δικαίωμα στον ελεύθερο χρόνο, ένα χρόνο δηλαδή που θα μπορούσαν να διαθέσουν κατά τη βούλησή τους. Διαβάστε εδώ τη συνέχεια του αφιερώματος από τον ιο της Κυριακής


τα «παιδιά» των STAGE

Είναι γυναίκες.

Γυναίκες που απολύονται πριν ή αμέσως μετά τον τοκετό, δέχονται πιέσεις για παραίτηση, έχουν άνιση πρόσβαση στην επαγγελματική εκπαίδευση.

Γυναίκες που κοινωνικά βρίσκονται σε πολύ δυσμενέστερη θέση από τους άνδρες.

Γυναίκες που απασχολούνται σε θέσεις μερικής απασχόλησης περισσότερο από τους άντρες.

Γυναίκες που απασχολούνται κυρίως σε θέσεις εργασίας και τομείς χαμηλότερου κύρους.

Γυναίκες που αμείβονται, κατά μέσο όρο, λιγότερο από τους άνδρες και κατέχουν λιγότερες υπεύθυνες θέσεις.

Γυναίκες που διατρέχουν πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο να βρεθούν σε κατάσταση φτώχειας από ότι οι άνδρες.

Γυναίκες που θα βρεις σε προσωρινές και επισφαλείς θέσεις απασχόλησης που συνοδεύονται από χαμηλές αποδοχές.

Γυναίκες το 60% των μισθωτών που έχουν καθαρό εισόδημα κάτω των 750 ευρώ.

Γυναίκες το 75% των μισθωτών που έχουν εισόδημα κάτω των 500 ευρώ.

feminist

Άνδρες οι επικεφαλής των κεντρικών τραπεζών και των 27 κρατών-μελών της ΕΕ.

Άνδρες το 90% των μελών των διοικητικών συμβουλίων των μεγαλύτερων επιχειρήσεων.

Άνδρες το 76% τα μέλη των εθνικών Κοινοβουλίων.

feminist

Να και κάτι καλό…Ισότητα στα όρια συνταξιοδότησης  μετά την απόφαση της 26ης Μαρτίου 2009 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Ή αλλιώς: μισθοί κάτω όρια πάνω

feminist

Γυναίκες που θα κάτσουν φρόνιμα και δε θα μιλούν πολύ.

Γυναίκες που θα φαν και τη σφαλιάρα τους.

Γυναίκες που θα φέρουν τον καφέ και θα είναι πάντα ευχάριστες και υπάκουες.

Γυναίκες που θα σου έχουν και το φαί έτοιμο, το πουκάμισο σιδερωμένο, τα παιδιά διαβασμένα.

Γυναίκες που θα σου στήσουν τον κώλο τους.

Γυναίκες χωρίς επιλογή.

Γυναίκες που είπαν κάτι είναι κι αυτό.

Γυναίκες που δεν ελπίζουν για κάτι καλύτερο.

Γυναίκες που χτυπούν τις πόρτες βουλευτών.

Γυναίκες τα πράσινα και τα γαλάζια παιδιά.

feminist

Είπαν: τι θα γίνει πια με την πατριαρχία;

Τα STAGE είναι κοροϊδία.

Α και: είμαστε όλες Κούνεβα

ας ξανασκεφτούμε την ισότητα και τις ίσες ευκαιρίες

Στοιχεία, που προέρχονται από 21 πανεπιστήμια της χώρας, δείχνουν πως οι γυναίκες κατέχουν μόνο το 28% των πανεπιστημιακών θέσεων (ακαδημαϊκή περίοδος 2004-2005). Προκύπτει ακόμη ότι σε ποσοστό 60% επί του συνόλου, καταλαμβάνουν τις χαμηλότερες ιεραρχικά βαθμίδες (επίκουρων – λεκτόρων), ενώ 26% είναι ενταγμένες στη βαθμίδα των αναπληρωτών καθηγητών και μόλις 14% στην ανώτερη ιεραρχικά βαθμίδα των τακτικών καθηγητών. Μάλιστα, η ανώτερη βαθμίδα εμφανίζεται ως «ιδιαιτέρως απρόσιτη» για τις γυναίκες εργαζόμενες τόσο σε σχολές ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών όσο και σε σχολές φυσικών επιστημών, μηχανικής και τεχνολογίας. Στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν για την εξέλιξή τους, γίνεται αναφορά στις ιδιαίτερα υψηλές απαιτήσεις -που προϋποθέτουν πολύ χρόνο και προσήλωση για την παραγωγή ερευνητικού και συγγραφικού έργου-γεγονός που συχνά τις φέρνει σε σύγκρουση με τον οικογενειακό τους ρόλο, αποστασιοποίηση από τις δουλειές του σπιτιού και τη φροντίδα των παιδιών και περικοπή ωρών ύπνου.

Συνέχεια

μπλοκ ζωγραφικής

Στέκομαι στο ταμείο του σούπερ μάρκετ και περιμένω τη σειρά μου. Μπροστά μου ένα νεαρό ζευγάρι μεταναστών. Η κοπέλα κρατά ένα μωρό στην αγκαλιά της. Έχουν πολύ ωραία διάθεση, παίζουν με το μωρό, μιλούν, κοιτάζονται. Η ταμίας έχει αρχίσει να χτυπάει τα πράγματά τους. Τρόφιμα, λαχανικά, γάλα. Τέτοια πράγματα. Κάποια στιγμή η κοπέλα καρφώνεται στην οθόνη που φαίνεται το σύνολο. «Τι; Είναι κιόλας 8 ευρώ;» σκοτεινιάζει. Το αγόρι απομακρύνεται διακριτικά προς την έξοδο. Η βρώμικη δουλειά είναι γυναικεία υπόθεση πάντα. Ξεχωρίζει κάπως τα πράγματα που έχουν απομείνει. Τα άμεσης ανάγκης και τα λιγότερο απαραίτητα. Κάθε ένα από τα πράγματα που περνάνε κι ένα βλέμμα στην οθόνη. 10 ευρώ, 12 ευρώ, 13 ευρώ. Έχει 15 ευρώ για τα ψώνια της. Έχουν μείνει δύο πράγματα. Γιαουρτάκια με γεύση φρούτων για το μωρό κι ένα μπλοκ ζωγραφικής. Ταλαντεύεται για λίγο και δείχνει τα γιαουρτάκια. Τα μπλοκ πάει στην άκρη. Κάποια άλλη φορά.

Ταράχτηκα. Την κοίταξα. Φαινόταν ανακουφισμένη. Πήρε αυτά που χρειάζονταν. Το μπλοκ είναι πολυτέλεια. Άσε που το μωρό είναι ακόμη μικρό για τέτοια. Παίρνω το μπλοκ και το βάζω στα πράγματά μου. Το σπρώχνω διακριτικά στις σακούλες της εκεί που έσκυψε να βάλει το μωρό στο καρότσι. Συνάντησα για λίγο το βλέμμα της κοπέλας στο ταμείο, της κυρίας που ακολουθούσε μετά από μένα. Δεν είπαμε τίποτα. Δεν υπήρχε τίποτα να πούμε. Το μόνο που θα μπορούσε να ακουστεί εκείνη τη στιγμή ήταν ένας λυγμός. Κρατήθηκα μέχρι να φτάσω στο σπίτι.