η πλατεία είναι γυναίκα

«Η πλατεία εγκυμονεί!», προειδοποιεί ένα καινούργιο πανό στην πλατεία Συντάγματος. «Προσοχή στο Μωρό». Αυτό δηλαδή που αναμένεται να γεννηθεί χωρίς κανείς να μπορεί να προσδιορίσει τι θα είναι. Από νωρίς το πρωί, όταν οι χιλιάδες δεν βρίσκονται ακόμα στο Σύνταγμα, στις συνελεύσεις ή μπροστά από το Κοινοβούλιο, δεκάδες πολίτες παραμένουν εκεί, με βάρδιες, κρατώντας το «μωρό» αυτό ζωντανό. Από την Ελευθεροτυπία.


παιδική εργασία και δύση

Κάθε φθινόπωρο, κατά τη διάρκεια των σχολικών τους διακοπών, τα παιδιά στο Ουζμπεκιστάν αναγκάζονται να δουλεύουν στη συγκομιδή βαμβακιού, με ελάχιστο μισθό. Aν και αυτό αποτελεί παραβίαση των δικαιωμάτων τους, τα περισσότερα κράτη της Δύσης σιωπούν. Η αιτία είναι ότι πολλές εταιρίες επωφελούνται από την φθηνή εργασία περίπου 2 εκατομμυρίων μαθητών. Μεταξύ αυτών, εταιρίες που εισάγουν και διανέμουν το συγκεκριμένο βαμβάκι στην Ευρώπη. Διαβάστε εδώ το σχετικό άρθρο.

για τον εκφοβισμό στα σχολεία

Εκτός από τη σωματική και τη λεκτική βία, οφείλει κανείς να βρίσκεται σε επιφυλακή και για άλλα, πιο «υπόγεια» είδη εκφοβισμού. Το κορίτσι π.χ. που λέει στη διπλανή του: «Αν δεν μου δώσεις το τετράδιό σου να αντιγράψω τις ασκήσεις, δεν θα είμαι πια φίλη σου».«Υπάρχουν» αναφέρει η Ελεν Κάουι «κάποια πολύ ύπουλα είδη έμμεσου “bullying”.Τα βιώνουν περισσότερο τα κορίτσια, σε αντίθεση με τα αγόρια που εμπλέκονται περισσότερο σε περιστατικά σωματικής βίας. Ισως το πιο σκληρό εξ αυτών είναι όταν μια ομάδα αποφασίζει να αφήσει κάποιον “απ΄ έξω”. Αυτός που μένει εκτός ομάδας απομονώνεται και η ζωή του γίνεται κόλαση. Ειδικά το παιδί που βλέπει μέρα με τη μέρα τούς συνομηλίκους του να το αποφεύγουν και να μην τού μιλάνε μπορεί να σκεφθεί ακόμη και την αυτοκτονία». Διαβάστε εδώ για τη σχετική έρευνα.

αποκλειστική μητρότητα

Στις μέρες μας ζούμε σε μια προβληματική φάση της ανάπτυξης μας, μια οπισθοδρόμηση σε εποχές, που έχουν περάσει προ πολλού. Στα γαλλικά, ονομάζουμε αυτό το φαινόμενο «l’enfant roi,» ή «το παιδί βασιλιάς». Σύμφωνα με αυτήν την άποψη, τα συμφέροντα της μητέρας είναι σαφώς λιγότερο σημαντικά από αυτά του παιδιού, είναι δευτερεύοντα. Και αυτό με τη σειρά του, επιφέρει την ανάγκη να έχει το τέλειο παιδί. Πολλές από τις σημερινές νεαρές μητέρες πιστεύουν, ότι αν είναι να κάνουν την προσπάθεια να μείνουν σπίτι και να αφοσιωθούν πλήρως στα παιδιά τους, τα θέλουν να είναι τέλεια: τέλεια αναθρεμμένα, έξυπνα, ισορροπημένα, σε αρμονία με τη φύση. Ειλικρινά αναρωτιέμαι πως αυτό επηρεάζει τα παιδιά μακροχρόνια. Διαβάστε εδώ τη συνέντευξη που έδωσε η Ελιζαμπέτ Μπαντεντέρ στο Spiegel.

η αθέατη βία: η αγάπη δεν πρέπει να πονάει

Το βιβλίο της Στεφανίας Σουλή πραγματεύεται όλα τα θέματα που αντιμετωπίζει μία γυναίκα- θύμα από την αρχή, όταν εκδηλωθεί το πρώτο περιστατικό βίας στη συντροφική της σχέση, μέχρι τη στιγμή που θα αποφασίσει να εγκαταλείψει το βίαιο σύντροφο. Επίσης, παρουσιάζεται η δυναμική και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της ενδοοικογενειακής βίας, οι επιπτώσεις της στη σωματική και ψυχική υγεία της γυναίκας και των παιδιών της, ενώ περιγράφεται ο βίαιος άντρας στο ρόλο του συζύγου και πατέρα, ο ρόλος της κοινωνίας και το υφιστάμενο νομοθετικό πλαίσιο.  Περαιτέρω οι νομικές συμβουλές, διάσπαρτες σε όλο το βιβλίο, βοηθούν τη γυναίκα να κατανοήσει αλλά και να διεκδικήσει τα δικαιώματά της. Το βιβλίο Αθέατη Βία μέσα από ένα πλήθος αντιπροσωπευτικών περιπτώσεων κακοποίησης, «δωρίζει» στην κάθε γυναίκα-θύμα ή εν δυνάμει θύμα, τη βιωματική εμπειρία της βίας. Η γυναίκα γίνεται κοινωνός ενός ανομολόγητου μυστικού το οποίο, αναπόφευκτα, οδηγεί στην αφύπνιση, τη συνειδητοποίηση και την ενδυνάμωσή της. Διαβάστε στο δρόμο της αριστεράς τη συνέντευξη της συγγραφέως. Δείτε ένα ενδιαφέρον βίντεο εδώ.

κρίση και παιδική φτώχεια

Παιδιά στο δρόμο, θύματα του trafficking, οικογένειες που αδυνατούν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Η Ελλάδα βρίσκεται στην τέταρτη θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως προς την παιδική φτώχεια, με ποσοστό 22%, μετά τη Ρουμανία (32%), τη Βουλγαρία (30%) και την Ιταλία (26%), όταν ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 19%. Η οικονομική κρίση έχει επιδεινώσει την κατάσταση με αποτέλεσμα όλο και περισσότερα παιδιά να ζουν υπό συνθήκες φτώχειας. Τα παιδιά πληρώνουν την κρίση.