για τον εκφοβισμό στα σχολεία

Εκτός από τη σωματική και τη λεκτική βία, οφείλει κανείς να βρίσκεται σε επιφυλακή και για άλλα, πιο «υπόγεια» είδη εκφοβισμού. Το κορίτσι π.χ. που λέει στη διπλανή του: «Αν δεν μου δώσεις το τετράδιό σου να αντιγράψω τις ασκήσεις, δεν θα είμαι πια φίλη σου».«Υπάρχουν» αναφέρει η Ελεν Κάουι «κάποια πολύ ύπουλα είδη έμμεσου “bullying”.Τα βιώνουν περισσότερο τα κορίτσια, σε αντίθεση με τα αγόρια που εμπλέκονται περισσότερο σε περιστατικά σωματικής βίας. Ισως το πιο σκληρό εξ αυτών είναι όταν μια ομάδα αποφασίζει να αφήσει κάποιον “απ΄ έξω”. Αυτός που μένει εκτός ομάδας απομονώνεται και η ζωή του γίνεται κόλαση. Ειδικά το παιδί που βλέπει μέρα με τη μέρα τούς συνομηλίκους του να το αποφεύγουν και να μην τού μιλάνε μπορεί να σκεφθεί ακόμη και την αυτοκτονία». Διαβάστε εδώ για τη σχετική έρευνα.

αυτοί που χθες παρήγαγαν κότερα

Ακόμη και στη χώρα μας ένας εργαζόμενος παράγει πολλά, πάρα πολλά. Ρίξτε μια ματιά γύρω σας για να το συνειδητοποιήσετε.

Χυδαία ειπωμένο: πολυτελείς κατοικίες, βίλες, κότερα, πισίνες, φουσκωτά, 4Χ4 και άλλα πολλά που τα παρήγαγαν οι εργαζόμενοι και όχι αυτοί που τα απολαμβάνουν. Πώς θα διαθρέψουμε αξιοπρεπώς αυτούς που παλιότερα παρήγαγαν όλα αυτά; Μα, απλώς, αυξάνοντας αντιστοίχως τις ασφαλιστικές εισφορές. Τις εισφορές τίνος; Δεδομένων των μισθών πείνας που πληρώνονται σήμερα, τις εισφορές των εργοδοτών.

Η απάντηση στα προβλήματα του Ασφαλιστικού είναι λοιπόν πώς θα μετατρέψουμε τα «κότερα» σε αγαθά αναγκαία για την αξιοπρεπή διαβίωση αυτών που μέχρι χθες παρήγαγαν αυτά τα «κότερα». Φοβάμαι πως αυτό δεν είναι δυνατόν χωρίς να αλλάξουμε την κοινωνία μας. Χωρίς αυτή την αλλαγή, θα ιδιωτικοποιηθεί η ασφάλιση υγείας και γήρατος. Από άρθρο του καθηγητή οικονομικής θεωρίας στο Πάντειο Παν/μιο, Γιώργου Σταμάτη.

wealthweproduced.jpg

απαράδεκτο γεγονός σε δημοτικό: εκπαιδευτικός… γύμνωσε το μαθητή του!

Η εισαγωγή του θεατρικού παιχνιδιού στην εκπαίδευση αλλάζει την καθημερινή διδακτική εμπειρία κάνοντας πιο ελκυστικό το διδακτικό υλικό και παρουσιάζοντας τη μάθηση ως ένα ταξίδι όπου δάσκαλοι και παιδιά την αναζητούν μέσα από θεατρικές συμβάσεις. Με παιχνίδια ρυθμού και κίνησης, με τεχνικές σωματικής έκφρασης, με οπτικά και ακουστικά ερεθίσματα, με χρήση αντικειμένων και τη συγκινησιακή φόρτιση του παιχνιδιού των ρόλων προσεγγίζουν τις έννοιες μέσα από τις αισθήσεις. Ανακαλύπτουν την ουσία μιας γνώσης που, πολλές φορές, διαφεύγει όταν προσεγγίζεται μόνο γνωστικά. Επίσης, έχουν τη δυνατότητα να επεξεργαστούν στερεότυπα για τις σχέσεις των δύο φύλων, για το διαφορετικό, για το σώμα, για τον κόσμο. Οι κανόνες του θεατρικού παιχνιδιού είναι διαφορετικοί από αυτούς που ισχύουν στην καθημερινή ζωή, πόσο μάλλον στο πλαίσιο που ορίζει μια σχολική τάξη (συμμόρφωση, ευπρέπεια, υπακοή).

agiasmos.jpg

Συνέχεια

weeds

 

Little boxes on the hillside, Little boxes made of tickytacky
Little boxes on the hillside, little boxes all the same
There’s a green one and a pink one and a blue one and a yellow one
And they’re all made out of ticky tacky and they all look just the same.

And the people in the houses all went to the university
Where they were put in boxes and they came out all the same,
And there’s doctors and there’s lawyers, and business executives
And they’re all made out of ticky tacky and they all look just the same.

And they all play on the golf course and drink their martinis dry,
And they all have pretty children and the children go to school
And the children go to summer camp and then to the university
Where they are put in boxes and they come out all the same.

And the boys go into business and marry and raise a family
In boxes made of ticky tacky and they all look just the same.