σε έξαρση η ενδοοικογενειακή βία

Τα στοιχεία, που έδωσε χθες στη δημοσιότητα η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων, είναι ενδεικτικά. Στους 18 μήνες (11/3/2011 έως 11/9/2012) λειτουργίας της, η τηλεφωνική γραμμή SOS 15900 εθνικής εμβέλειας (για την άμεση συμβουλευτική υποστήριξη γυναικών θυμάτων βίας) δέχτηκε 7.676 κλήσεις και 53 ηλεκτρονικά μηνύματα. Επί συνόλου των κλήσεων, οι 5.986 (78%) αφορούν σε καταγγελίες περιπτώσεων έμφυλης βίας. Από αυτές, οι 4.436 κλήσεις (74%) έγιναν από τις ίδιες τις κακοποιημένες γυναίκες, ενώ οι υπόλοιπες καταγγελίες προήλθαν από φίλους/-ες (26%), γονείς (18%), άλλους συγγενείς (16%), αδέλφια (12%), γείτονες (10%) και άλλα άτομα (15%). Από τις 4.436 κλήσεις των ίδιων των κακοποιημένων γυναικών, οι 3.510 (79%) αφορούν περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας, ενώ οι υπόλοιπες σχετίζονται με σεξουαλική παρενόχληση, βιασμούς, πορνεία, trafficking και άλλες μορφές βίας. Από τις 4.436 γυναίκες που κάλεσαν, οι 2.750 (62%) είναι μητέρες…

«Η βία κατά των γυναικών δεν γνωρίζει όρια κοινωνικής τάξης, μόρφωσης ή εισοδήματος. Είναι μια ακραία μορφή υποταγής που σχετίζεται με το φύλο και τις άνισες σχέσεις εξουσίας ανδρών και γυναικών», σχολιάζει η διευθύντρια κοινωνικής πολιτικής της ΓΓ, Θεοδώρα Κατσιβαρδάκου. Οπως εκτιμά, ένας άνδρας που είχε εμφανίσει δείγματα βίαιης συμπεριφοράς πριν από την εκδήλωση της οικονομικής κρίσης, δεν αποκλείεται τώρα να έχει γίνει ασυγκράτητος. «Ενας άνδρας που δεν είναι βίαιος, δεν θεωρώ πως θα γίνει λόγω της κρίσης. Οι φτωχοί δεν είναι απαραίτητα βίαιοι, όπως οι πλούσιοι δεν είναι απαραίτητα στοργικοί. Η ανέχεια ωστόσο και η κρίση μπορούν να επιδεινώσουν κάποιες κακές συνθήκες, πολλαπλασιάζοντας τα περιστατικά κακοποίησης μέσα στην κακοποιητική σχέση», επισημαίνει η κ. Κατσιβαρδάκου. Διαβάστε το σχετικό άρθρο από το Έθνος εδώ.

τα παιδιά είναι το μέλλον της κοινωνίας ας φροντίσουμε να έχουν μέλλον

Σύμφωνα με στοιχεία ερευνών του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού, κάθε χρόνο στην Ελλάδα 5.000-10.000 παιδιά προσχολικής ηλικίας υφίστανται κακοποίηση ή παραμέληση από το οικογενειακό τους περιβάλλον. Όσον αφορά στο θέμα της σεξουαλικής κακοποίησης των παιδιών εντός ιδρυμάτων όπου μπορεί να διαμένουν, παρότι δεν υπάρχουν καταγεγραμμένα στοιχεία, το φαινόμενο αυτό υφίσταται. Η σεξουαλική κακοποίηση των παιδιών εντός των ιδρυμάτων συνήθως ασκείται από τα μεγαλύτερα προς τα μικρότερα παιδιά, από το προσωπικό του ιδρύματος, είτε από τρίτους που έχουν πρόσβαση στο χώρο των ιδρυμάτων και στα παιδιά που διαμένουν σε αυτά. Διαβάστε εδώ το σχετικό άρθρο από το Tvxs.

για τον εκφοβισμό στα σχολεία

Εκτός από τη σωματική και τη λεκτική βία, οφείλει κανείς να βρίσκεται σε επιφυλακή και για άλλα, πιο «υπόγεια» είδη εκφοβισμού. Το κορίτσι π.χ. που λέει στη διπλανή του: «Αν δεν μου δώσεις το τετράδιό σου να αντιγράψω τις ασκήσεις, δεν θα είμαι πια φίλη σου».«Υπάρχουν» αναφέρει η Ελεν Κάουι «κάποια πολύ ύπουλα είδη έμμεσου “bullying”.Τα βιώνουν περισσότερο τα κορίτσια, σε αντίθεση με τα αγόρια που εμπλέκονται περισσότερο σε περιστατικά σωματικής βίας. Ισως το πιο σκληρό εξ αυτών είναι όταν μια ομάδα αποφασίζει να αφήσει κάποιον “απ΄ έξω”. Αυτός που μένει εκτός ομάδας απομονώνεται και η ζωή του γίνεται κόλαση. Ειδικά το παιδί που βλέπει μέρα με τη μέρα τούς συνομηλίκους του να το αποφεύγουν και να μην τού μιλάνε μπορεί να σκεφθεί ακόμη και την αυτοκτονία». Διαβάστε εδώ για τη σχετική έρευνα.

αποκλειστική μητρότητα

Στις μέρες μας ζούμε σε μια προβληματική φάση της ανάπτυξης μας, μια οπισθοδρόμηση σε εποχές, που έχουν περάσει προ πολλού. Στα γαλλικά, ονομάζουμε αυτό το φαινόμενο «l’enfant roi,» ή «το παιδί βασιλιάς». Σύμφωνα με αυτήν την άποψη, τα συμφέροντα της μητέρας είναι σαφώς λιγότερο σημαντικά από αυτά του παιδιού, είναι δευτερεύοντα. Και αυτό με τη σειρά του, επιφέρει την ανάγκη να έχει το τέλειο παιδί. Πολλές από τις σημερινές νεαρές μητέρες πιστεύουν, ότι αν είναι να κάνουν την προσπάθεια να μείνουν σπίτι και να αφοσιωθούν πλήρως στα παιδιά τους, τα θέλουν να είναι τέλεια: τέλεια αναθρεμμένα, έξυπνα, ισορροπημένα, σε αρμονία με τη φύση. Ειλικρινά αναρωτιέμαι πως αυτό επηρεάζει τα παιδιά μακροχρόνια. Διαβάστε εδώ τη συνέντευξη που έδωσε η Ελιζαμπέτ Μπαντεντέρ στο Spiegel.

Υιοθεσίες: 3 χρόνια αναμονή

Ο πολυδιαφημισμένος νόμος του υπουργείου Δικαιοσύνης 3719/2008 υποτίθεται ότι θα έβαζε φρένο στις ψυχοφθόρες κι επώδυνες καθυστερήσεις για τα βρέφη και τους υποψήφιους γονείς, που, συνήθως, μετά από μακροχρόνιες ταλαιπωρίες και λαχτάρα ν’ αγκαλιάσουν το βιολογικό τους παιδί, καταφεύγουν στη λύση της υιοθεσίας. Υπονοείται πως η λαχτάρα της αγκαλιάς περιορίζεται στο βιολογικό παιδί. Διαβάστε εδώ ποια είναι η διαδικασία της υιοθεσίας.

η αθέατη βία: η αγάπη δεν πρέπει να πονάει

Το βιβλίο της Στεφανίας Σουλή πραγματεύεται όλα τα θέματα που αντιμετωπίζει μία γυναίκα- θύμα από την αρχή, όταν εκδηλωθεί το πρώτο περιστατικό βίας στη συντροφική της σχέση, μέχρι τη στιγμή που θα αποφασίσει να εγκαταλείψει το βίαιο σύντροφο. Επίσης, παρουσιάζεται η δυναμική και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της ενδοοικογενειακής βίας, οι επιπτώσεις της στη σωματική και ψυχική υγεία της γυναίκας και των παιδιών της, ενώ περιγράφεται ο βίαιος άντρας στο ρόλο του συζύγου και πατέρα, ο ρόλος της κοινωνίας και το υφιστάμενο νομοθετικό πλαίσιο.  Περαιτέρω οι νομικές συμβουλές, διάσπαρτες σε όλο το βιβλίο, βοηθούν τη γυναίκα να κατανοήσει αλλά και να διεκδικήσει τα δικαιώματά της. Το βιβλίο Αθέατη Βία μέσα από ένα πλήθος αντιπροσωπευτικών περιπτώσεων κακοποίησης, «δωρίζει» στην κάθε γυναίκα-θύμα ή εν δυνάμει θύμα, τη βιωματική εμπειρία της βίας. Η γυναίκα γίνεται κοινωνός ενός ανομολόγητου μυστικού το οποίο, αναπόφευκτα, οδηγεί στην αφύπνιση, τη συνειδητοποίηση και την ενδυνάμωσή της. Διαβάστε στο δρόμο της αριστεράς τη συνέντευξη της συγγραφέως. Δείτε ένα ενδιαφέρον βίντεο εδώ.

η προσωπική μας εργάτρια

Η οικιακή εργασία ωστόσο δεν είναι απλώς έμφυλη. Καθαρίστριες, οικιακό προσωπικό, βρεφοκόμοι, γηροκόμοι και αποκλειστικές νοσοκόμες, οι άνθρωποι που φροντίζουν για το νοικοκυριό ή για τους ευάλωτους και ανήμπορους στις οικογένειές μας, αποτελούνται κυρίως από μετανάστριες. Και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό ώστε να κάνουμε λόγο για καθαρά γυναικεία μεταναστευτική απασχόληση. Σχεδόν οι μισές μετανάστριες, σε ποσοστό 48,5%, απασχολούνται κυρίως ως οικιακές εργαζόμενες, και μάλιστα με αυξανόμενους ρυθμούς, σύμφωνα με τη μελέτη του ερευνητή εργασιακών σχέσεων Αποστόλη Καψάλη για τη μετανάστευση και την απασχόληση: έτσι, ενώ το 2001 απασχολούνταν στα ιδιωτικά νοικοκυριά 27.205 μετανάστριες, τέσσερα χρόνια αργότερα, το 2005, η απασχόλησή τους σε αυτόν τον τομέα είχε αυξηθεί σημαντικά κατά 60%, ή 16.340 εργαζόμενες, φτάνοντας τις 43.545 και αντιπροσωπεύοντας το 67% των εργαζομένων σε αυτόν τον τομέα. Διαβάστε το σχετικό άρθρο της Ιωάννας Σωτήρχου από την Ελευθεροτυπία εδώ.