οι δύο όψεις του βιασμού

Στο σύνολο του Δυτικού Κόσμου (όπου και η Ελλάδα) μόνο το ένα πέμπτο των περιπτώσεων βιασμού καταγγέλλονται. Η πλειοψηφία των βιασμών γίνεται ενδοοικογενειακά ή από άτομα του κοντινού περιβάλλοντος (όπως έγινε στην Αμάρυνθο). Πολύ πιο σπάνια ο βιασμός γίνεται από αγνώστους αν και συνήθως αυτός είναι που καταγγέλλεται για ευνόητους λόγους. Φέτος στην Ελλάδα έκλεισε και το Κέντρο Υποδοχής Κακοποιημένων Γυναικών λόγω έλλειψης χρημάτων. Το πρόβλημα της κακοποίησης στην ελληνική κοινωνία δεν ξεκίνησε “μυστηριωδώς” με το κύμα μετανάστευσης. Η πιθανότητα για μια γυναίκα να δικαιωθεί για το βιασμό που υπέστη φαίνεται να αποτελεί συνάρτηση της εθνικής ταυτότητας του βιαστή. Διαβάστε εδώ το σχετικό άρθρο στην Αυγή για τις δύο όψεις του βιασμού.

η προσωπική μας εργάτρια

Η οικιακή εργασία ωστόσο δεν είναι απλώς έμφυλη. Καθαρίστριες, οικιακό προσωπικό, βρεφοκόμοι, γηροκόμοι και αποκλειστικές νοσοκόμες, οι άνθρωποι που φροντίζουν για το νοικοκυριό ή για τους ευάλωτους και ανήμπορους στις οικογένειές μας, αποτελούνται κυρίως από μετανάστριες. Και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό ώστε να κάνουμε λόγο για καθαρά γυναικεία μεταναστευτική απασχόληση. Σχεδόν οι μισές μετανάστριες, σε ποσοστό 48,5%, απασχολούνται κυρίως ως οικιακές εργαζόμενες, και μάλιστα με αυξανόμενους ρυθμούς, σύμφωνα με τη μελέτη του ερευνητή εργασιακών σχέσεων Αποστόλη Καψάλη για τη μετανάστευση και την απασχόληση: έτσι, ενώ το 2001 απασχολούνταν στα ιδιωτικά νοικοκυριά 27.205 μετανάστριες, τέσσερα χρόνια αργότερα, το 2005, η απασχόλησή τους σε αυτόν τον τομέα είχε αυξηθεί σημαντικά κατά 60%, ή 16.340 εργαζόμενες, φτάνοντας τις 43.545 και αντιπροσωπεύοντας το 67% των εργαζομένων σε αυτόν τον τομέα. Διαβάστε το σχετικό άρθρο της Ιωάννας Σωτήρχου από την Ελευθεροτυπία εδώ.

ρατσισμός και εκτρώσεις: πατρίς, θρησκεία, πολύτεκνη οικογένεια

Δεκαπέντε σχεδόν χρόνια μετά την ψήφιση του νόμου 1609/1986 που αποποινικοποίησε τις εκτρώσεις, το αυτονόητο δικαίωμα των γυναικών να αποφασίζουν για τη διακοπή μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης συνεχίζει να αμφισβητείται από διάφορες πλευρές. Δεν πρόκειται για κάτι αντίστοιχο με αυτό που συμβαίνει σε άλλες χώρες -κατά κύριο λόγο στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη Γαλλία-, όπου η αντίθεση στη νομιμοποίηση των εκτρώσεων παίρνει τη μορφή ακόμη και αιματηρών τρομοκρατικών επιθέσεων. Στην περίπτωση της Ελλάδας, η υπονόμευση του συγκεκριμένου δικαιώματος των γυναικών επιτυγχάνεται με ηπιότερα -και γι’ αυτό ίσως αποτελεσματικότερα- μέσα. Σχεδόν κανείς δεν διεκδικεί καθαρά την αλλαγή της σχετικής νομοθεσίας. Ένα ευρύ, ωστόσο, φάσμα λόγων συμμετέχει στην εκ των υστέρων απαξίωση των φεμινιστικών αγώνων για τη νομιμοποίηση των εκτρώσεων και συσχετίζει ρητά τις (νόμιμες) εκτρώσεις με ένα από τα μείζονα «δεινά» της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας: το περιβόητο, δηλαδή, δημογραφικό πρόβλημα και τους υποτιθέμενους κινδύνους που απειλούν τη χώρα από εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς. Τελευταία προστέθηκε και η φασίζουσα κινδυνολογία για την προϊούσα αλλοίωση της φυλετικής καθαρότητας των Ελλήνων από τον μεγάλο αριθμό παιδιών που αναμένεται να αποκτήσουν τα επόμενα χρόνια οι οικονομικοί μετανάστες: δημοσιογράφοι και εμπειρογνώμονες τρέχουν κάθε τόσο στα μαιευτήρια για να ελέγξουν τους «ανησυχητικούς» ρυθμούς με τους οποίους έρχονται στον κόσμο τα ανεπιθύμητα μη ελληνόπουλα. Διαβάστε στον ιο της Κυριακής τη σύνδεση του δημογραφικού προβλήματος και της επίθεσης στο δικαίωμα των γυναικών στη διακοπή της ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης  με το ρατσισμό.

ολοκαύτωμα

Ο «ακήρυχτος πόλεμος» στο Αιγαίο αποδεικνύεται σκληρός και ανελέητος. Περισσότερα από 120 άτομα (παράνομοι μετανάστες που επιχείρησαν να περάσουν στην Ελλάδα) έχασαν μόνο μέσα στο 2007 τη ζωή τους στα νερά του ανατολικού Αιγαίου. Από το 2005 έως και τον Αύγουστο του 2007, σε Εβρο, Χίο, Σάμο και Λέσβο, συνελήφθησαν περίπου 55.000 λαθρομετανάστες. Οι περισσότεροι στοιβάχθηκαν και απελάθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες. Η συστηματική εξολόθρευση ανθρώπων με τη σφραγίδα του κράτους και την ανοχή όλων μας. Διαβάστε τα σχετικά άρθρα στην ελευθεροτυπία. Οι λεπτομέρειες είναι σοκαριστικές.

photo_16_2.jpg

επειδή στρατόπεδα συγκέντρωσης υπάρχουν ακόμη δίπλα μας

Το παλιό όνειρο του Αριέλ Σαρόν γίνεται πραγματικότητα: Παλαιστίνιοι σκοτώνουν Παλαιστίνιους, και το Ισραήλ μετράει τα θύματα με μεγάλη ικανοποίηση. Τα δάκρυα των Ισραηλινών ηγετών είναι κροκοδείλια και οι ισχυρισμοί τους ότι θλίβονται για τις τραγικές εξελίξεις είναι σκέτη υποκρισία. Οι αιματηρές συγκρούσεις ήταν προβλέψιμες, και η αμερικανοϊσραηλινή ευθύνη και ενεργή εμπλοκή βγάζει μάτια. Πολλοί Ισραηλινοί δημοσιογράφοι θεωρούν έμμεση την ευθύνη του Ισραήλ: «1,4 εκατομμύρια άνθρωποι κλεισμένοι σε μια μικρή περιοχή σαν την Γάζα, χωρίς καμιά δυνατότητα φυσιολογικής οικονομικής ζωής, αλλά και χωρίς τη δυνατότητα να φύγουν από εκεί, είναι καταδικασμένοι να αλληλοσκοτωθούν…σαν τα ποντίκια που είναι κλεισμένα σε ένα κουτί». Η ζωολογική εξήγηση δεν είναι μόνο τυπικά ρατσιστική, αλλά και βασισμένη σε μια υποτίμηση ολκής. Και αυτό επειδή ο ρόλος του Ισραήλ και των ΗΠΑ στις σημερινές συγκρούσεις ήταν πολύ σημαντικότερος από την απλή «δημιουργία των συνθηκών» για μια ενδοπαλαιστινιακή σύρραξη.

gaza18a.jpg

συμβασιούχοι διδάσκοντες 407

Το διδακτικό έργο στα Α.Ε.Ι. επιτελείται πλέον σε πολύ μεγάλο βαθμό από συμβασιούχους διδάσκοντες (24% των διδασκόντων στα Α.Ε.Ι. είναι συμβασιούχοι). Η συμβολή των συμβασιούχων διδασκόντων στην υλοποίηση του προπτυχιακού προγράμματος σπουδών είναι τεράστια. Οι όροι εργασίας των συμβασιούχων διδασκόντων είναι απαράδεκτοι και τελείως μη ακαδημαϊκοί. Πέρα από τις καθυστερήσεις των πληρωμών με δυσμενείς επιπτώσεις κυρίως στην περίπτωση των συμβασιούχων στα περιφερειακά πανεπιστήμια που επωμίζονται το υψηλό κόστος μεταφοράς και διαμονής, οι πιστώσεις τεμαχίζονται και μοιράζονται σε περισσότερους διδάσκοντες, ο χρόνος της σύμβασης μειώνεται με αποτέλεσμα την εξευτελιστική μείωση του μισθού. Οι ακαδημαϊκές συνθήκες εργασίας υποσκάπτονται, καλλιεργείται κλίμα ανασφάλειας, υποθάλπονται σχέσεις εξάρτησης και απαξιώνεται το κύρος και ο ρόλος του πανεπιστημιακού δασκάλου με προφανείς επιπτώσεις στο διδακτικό και ερευνητικό του έργο. Διαβάστε σχετικό άρθρο εδώ.

μαθητικές παρελάσεις: μαθαίνοντας ποιοι είμαστε και σε ποιους να υπακούμε

Η μαθητική, όπως και κάθε παρέλαση, είναι επί της ουσίας μια στρατιωτική εκδήλωση αναφέρει ο Τάσος Κουράκης, όπου «οι διακρίσεις μεταξύ των μαθητών και μαθητριών ξεπερνούν κάθε προηγούμενο εκπαιδευτικής δραστηριότητας, με τα αγόρια μπροστά και τα κορίτσια πίσω, τους ψηλούς μπροστά και τους κοντούς στην ουρά και τα παιδιά με αναπηρίες στην αφάνεια εκτός της παρέλασης, με στόχο την παρουσίαση ενός δημόσια εκτεθειμένου ψέματος, αυτού μιας γενιάς ετοιμοπόλεμης απέναντι σε ένα φαντασιακό (μελλοντικό) εχθρό». Διαβάστε το σχετικό άρθρο της Ελευθεροτυπίας σχετικά με τις απειλές που δέχονται μαθητές που αρνούνται να συμμετάσχουν στην παραγωγή και διαιώνιση των ανισοτήτων με τη βούλα του Κράτους. Υπάρχει επίσης σχετικό αφιέρωμα στον ιό.

we-are-coming.jpg